Back home

Na weer vroeg te zijn opgestaan, uitgecheckt te hebben uit ons hotel en gevoelsmatig afscheid genomen te hebben van Las Vegas (en eigenlijk de VS), vertrok ons vliegtuig om 9.45u van Las Vegas naar Atlanta. Een vlucht van ongeveer 4 uur, die vrij vlot voorbij ging. Op Atlanta hadden we een tussenstop, waarbij we een uurtje de tijd kregen om over te stappen op onze volgende vlucht. Na wat ren- en vliegwerk stapten we ook op tijd in dit vliegtuig, waarna we zo'n 9 uur later in Brussel arriveerden. Al met al wederom prima vluchten met Delta Airlines.

Nadat we werden opgehaald op het vliegveld en thuis werden afgezet, zat onze vakantie er definitief op. Precies op tijd om het EK te kunnen gaan volgen. Over enkele uurtjes meteen de eerste wedstrijd van Oranje. Door naar de kroeg dus (al kunnen we inmiddels wel stellen dat er weinig reden tot een feestje was...)!

Zoals jullie hebben kunnen lezen (en zoals waarschijnlijk wel uit de foto's en verslagjes bleek) hebben wij het in elk geval enorm naar onze zin gehad. Wat een geweldige reis, waarbij we ontzettend veel hebben gezien en gedaan en waarbij we soms van het ene uiterste in het andere zijn beland.Ruim 3 weken lang hebben wij ons werkelijk geen moment verveeld en hebben wij over het algemeenabsoluut niet mogen klagen over alle omstandigheden (weer, accomodaties, vervoer, etc.).Voor ons beiden zeker voor herhaling vatbaar!! Al zullen we voorlopig nog voldoende kunnen genieten van alle opgedane herinneringen, al is het al van de ruim 2000 foto's die we de komende tijd nog moeten/willen sorteren.

Wij vonden het overigens erg leuk dat jullie hebben meegelezen, en zeker ook dat sommigen van jullie zo nu en dan een berichtje plaatsten. Na lange en vermoeiende dagen is het altijd wel even leuk om op deze manier toch wat contact te houden met het thuisfront (vooral wetende dat jullie lekker aan het werk waren, en wij niet...

Groeten!

Jordy & Nancy

Las Vegas II

Helaas, de laatste volledige dag in de VS is voor ons alweer aangebroken...

Het programma vandaag is vrij leeg, da's wel even wennen na de afgelopen 3 weken. We nemen ons voor om gewoon nog even te genieten van de laatste dag en 's avonds nog even ons geluk te beproeven in een poging om alsnog de jackpot te pakken en onze reis naar huis uit te stellen.

We beginnen de ochtend aan het tropische zwembad bij ons hotel. Ondanks dat het nog vroeg is, is het al bloedheet buiten. Het duurt dus niet lang voordat we vanuit onze ligstoel in het water plenzen. Lekker hoor!

Na een goede lunch besluiten om de drukte te gaan opzoeken en nog wat te gaan shoppen. Aangezien dit in combinatie met drukte en hitte niet Jordy's meest favoriete bezigheid is (en een beetje gokken in de koele casino's een prima alternatief lijkt) besluiten we ons even een uurtje op te splitsen. Jordy had niet al te veel succes (een minimaal verliesje), Nancy had dat uiteraard wel. Gelukkig ontbrak het haar aan tijd om nog veel meer winkels te bezoeken...

Aangezien vanavond 'het laatste avondmaal' op de agenda stond, startten we een zoektocht naar een leuk restaurant om alvast een plekje te reserveren. Het maken van de keuze bleek nog niet eenvoudig. In elk hotel (en er zijn er nogal wat...) zitten wel enkele prima restaurants en ook daarbuiten zijn er nog voldoende te vinden. Uiteindelijk viel de keuze op een Italiaans restaurant op het nagemaakte San Marco-plein in The Venetian.

We hadden een plaatsje gereserveerd en dat bleek 's avonds, nadat we vantevoren onze koffers alvast zijn gaan pakken, niet onverstandig. Het hele terras zat vol. Met een leuk orkestje op de achtergrond hebben we nog een keertje lekker gegeten en waanden we ons stiekem een klein beetje in Italië deze avond.

Na het eten zochten we het casino op van Monte Carlo, aangezien Jordy hier vanmiddag al een uurtje Caribbean Stud poker had gespeeld, en we dit spel in weinig andere casino's waren tegengekomen. Na wat gezever over onze (met name Nancy's) leeftijd dienden we eerst nog een wandeling terug naar ons hotel te maken om haar paspoort op te halen. Iedereen die onder de 30 jaar werd geschat diende zich te legitimeren, ook al wilde ze in eerste instantie nog helemaal niet meespelen maar met mij meekijken. Beetje vreemd als je bedenkt dat er ook gewoon kinderen rondlopen, aangezien je vrijwel altijd via het casino binnenkomt, maar goed, dit mocht de pret niet drukken...

We begonnen te spelen en de eerste handen verliepen redelijk goed. Een paar potjes werden verloren, iets meer werden er gewonnen, en na een half uurtje stonden we een paar tientjes in de plus. Voor de jackpot besloot Jordy niet te spelen, want daarvoor moest je bij elke hand een dollar extra inzetten en dit levert eigenlijk alleen echt iets op als je een Royal Flush in je handen hebt. En die kans is wel heel erg klein, ik heb hem zelf ook nog nooit gehad...

Het stapeltje fiches nam wat toe en nam wat af. We zaten in elk geval nog steeds een beetje in de plus. Na een klein uurtje spelen waren de eerste 3 (van de 5) kaarten die ik opendraaide een Aas, Koning en Vrouw van harten. Zag er goed uit; een straat of een flush moest er toch wel inzitten. Dat zou 5 of 7 keer je inzet beteken, een leuke pot dus. Een beetje ongeduldig draaide ik de laatste 2 open; een 10 en een Boer, ook van harten...!!!

Ik liet Nancy de hand zien, en vroeg of ze wist wat dit betekende. 'Zeker', antwoordde ze weinig enthousiast. Zonder een spier te vetrekken, legde ik kalmpjes mijn inzet van $20, naast de blinde inzet van $10. De croupier draaide mijn kaarten om, keek me met enig ongeloof aan, en riep 'Royal Flush'! Nu kreeg Nancy ook pas echt in de gaten wat ik in mijn handen had. Ikzelf was al iets verder en bedacht me even hoe ontzettend stom het eigenlijk was om niet voor de jackpot mee te spelen (voor €0,80 per hand...

Mijn troost was dat je ook met het spelen tegen de bank (waar het spelletje eigenlijk om draait) een uitbetaling van 100x krijgt. Mijn inzet van $20 zou dus nog een prima 'troostprijs' van $2.000 opleveren. Tot mijn verbijstering bleek bij het opendraaien van de kaarten van de bank dat deze kaarten niet voldeden aan de criteria om te spelen (hiervoor moet deze minimaal eeen paartje of beter óf een A en K in zijn handen hebben). Deze $2.000 won ik nu dus ook niet. Het enige dat ik ontving was een verdubbeling van mijn blinde inzet omdat de bank niet speelde. Winst op mijn Royal Flush dus: een schamele $10...

Sjezus, wat baalden we hier van (en nog steeds!). Ook de overige spelers en de croupier konden het niet geloven. Het niet spelen van de jackpot was ik natuurlijk zelf schuld, maar dat ook de bank nog niet speelde was wel erg zuur. Na toch nog maar even doorgespeeld te hebben, besloten we onze fiches te gaan cashen. Een kleine $200 was onze uiteindelijke winst. Normaal gesproken reden voor een dik tevreden gevoel na een casinobezoekje. Deze keer viel dit echter in het niet bij de gedachte was we misgelopen waren.

Na een korte wandeling terug naar ons hotel, doken we ons bed in. De wekker voor morgenvroeg staat op 06.30u. Ruim 3 uur later zullen we in het vliegtuig stappen om weer richting huis te vliegen.

PS: We vonden dat we wel genoeg foto's hebben gemaakt, dus onze camera hebben we vandaag niet meer uit onze tas gehaald. Vandaar dit 'kale' verhaaltje...

Las Vegas I

De reis vanuit de Grand Canyon naar Las Vegas gisteren, was er nog eentje van zo'n 450 km. Gelukkig hadden we nog enkele korte stops op het programma staan, die de rit een beetje braken. In Williams, Seligman en Kingman stopten we kort. Deze drie dorpjes langs Route 66zijn oude, historische dorpjes, waar de tijd stil gestaan lijkt te hebben. Leuk om even te bekijken, maar veel meer dan dat ook weer niet. Alleen in de laatste zijn we iets langer gestopt, omdat we het wel tijd vonden voor een lekkere hamburger. Bij het zien van een leuk gekleurd wegrestaurantje, dat zo uit de jaren 50 of 60 zou kunnen komen, besloten we de hamburger hier te proberen. Met succes, want ze smaakten prima!

De laatste stop voor Las Vegas werd de Hooverdam. Na eerder de Glen Canyon Dam bezocht te hebben, was deze dam toch wel echt even een maatje groter. Sjezus, wat een bouwwerk! We zijn er eerst overheen gereden (nadat eerst nog even werd gecontroleerd of er geen explosieven in onze auto aanwezig waren), om het aan de overkant even rustig te bekijken. We overwogen nog even kort een tour door het bouwwerk, maar eigenlijk hadden we daar niet meer zo veel zin in. Een duikje in het zwembad in Las Vegas trok toch net iets meer na deze behoorlijke rit en deze flinke hitte (wederom ruim 35C).

De rit naar Las Vegas duurde nog slechts een half uurtje. We verbleven deze keer in het Tropicana. Iets minder luxe dan Caesar's Palace, maar ook een stuk minder chaotisch. We konden de auto nu zo'n beetje voor de deur kwijt en de lobby was ook een stuk eenvoudiger te bereiken.

Aangezien Las Vegas onze laatste stop is, hadden we onze auto niet meer nodig. Volgens afspraak zijn we deze na het uitladen van al onze spullen en na een korte opruimbeurt (inclusief een ritje door de wasstraat, want van de kleur blauw was op sommige plekken nog maar weinig te zien...) gaan terugbrengen op het vliegveld van Las Vegas, dat overigens slechts op enkele minuten rijden ligt van de Strip. Na de zaken daar afgehandeld te hebben, bracht een klein rekensommetje ons er op dat we in iets meer dan 3 weken ruim 3.550 miles hebben afgelegd. Zeg maar bijna 5.700 km...

Eenmaal terug in Las Vegas zijn we verder gegaan waar we bij ons vorige bezoek waren gebleven, wat betreft de 'verplichte' bezoekjes. De fonteinen bij The Bellagio waren hier uiteraard één van. Een korte, maar erg mooie show.

Na nog wat over de Strip te zijn gehobbeld, vonden we het voor vandaag wel welletjes geweest. Morgen de laatste dag hier...

Grand Canyon NP

Dag 1:

Gisteravond waren we al aangekomen in het NP vanuit Page. Doordat we redelijk op tijd waren en het nog licht was, konden we bijhet binnenrijden van het park gelukkig nog de eerste uitzichtpunten bezoeken. Vanaf de ingang was het namelijk nog ruim een half uur rijden tot het dorpje in het NP waar wij onze Lodge hadden geboekt, en onderweg waren er al verschillende viewpoints aangegeven. De eerste daarvan had de toepasselijke naam 'First View of the Grand Canyon'.

Na al de eerste (te gekke) indrukken te hebben opgedaan van de Grand Canyon, besloten we richting The Village te rijden om in te checken. We waren beiden behoorlijk benieuwd naar wat we zouden gaan aantreffen, aangezien we hier 2 nachten zouden gaan slapen. Na een vlotte checkin, troffen we een leuke houten cabin aan; vrij basic, maar wel met eigen douche en toilet. Toch wel prettig hoor...

Na een poging om de zonsondergang te bekijken vanuit hier - helaas was dit niet echt het ideale uitkijkpunt hiervoor - zijn we ons gaan opfrissen om nog een lekkere steak te gaan eten in het Steakhouse in onze Village. In de honderd meter lopend langs de Rim, zagen we nog een eland genieten van het gras dat er op het veldje enkele meters verderop lag. Ongestoord door de vele mensen die er een fototje van wilden schieten (wij hadden onze camera helaas niet bij ons, en te veel honger om nog even terug te lopen...) stond dit behoorlijk grote beest met een enorm gewei van zijn avondmaal te genieten.

Na een redelijke nachtrust (al was het even wennen om in een 'normaal' 2-persoonsbed te slapen, na voornamelijk in Kingsize bedden te hebben geslapen), was het tijd om vandaag het NP echt te gaan verkennen. We besloten om te beginnen met een helicoptervlucht over de Canyon. Na even wat prijzen te hebben vergeleken waagden we een belletje naar één van de aanbieders. Ze hadden er nog een plaatsje vrij voor de vlucht van 12.45u, die we direct reserveerden. We brachten de tijd door met nog wat uitkijkpunten die dichtbij lagen en met het bezoeken van de winkeltjes en mini-museumpjes die in en rondom ons dorpje lagen, totdat we dan eindelijk richting het vliegveld net buiten het NP konden gaan. Eenmaal daar aangekomen bleek echter dat onze vlucht niet door kon gaan vanwege te harde wind. Alleen de korte route werd nog gevlogen de rest van de dag, en we kregen dan ook de keuze om met één van deze vluchten mee te gaan en $30 pp terug te krijgen (maar ik kan jullie vertellen dat dit maar een vrij klein gedeelte is van de prijs die we moesten betalen voor de lange route...) óf om morgenvroeg om 8.00u alsnog de lange route (50 min. tov. 25-30 min.) te vliegen. Die keuze vonden we niet zo moeilijk, dat werd morgenvroeg terugkomen!

Dat betekende dus wel dat we wat extra tijd overhadden in het park. We besloten dan ook om de Hermit's Trail te gaan lopen. Met een shuttle bus lieten we ons aan het einde van deze route afzetten om daarna het pad van 12,5 km terug te lopen langs de South Rim. Hoewel de uitzichten schitterend waren, veranderden deze onderweg eigenlijk nauwelijks. Na enkele kilometers gelopen te hebben, vonden we beiden dat het misschien toch wat zonde van de tijd was om de hele weg terug te lopen, zonder echt veel nieuws te zien. Na een kilometer of 8 besloten we toch de shuttlebus weer terug te nemen richting de Village.

Na nog een beetje te zijn rondgereden door het park, begon de honger langzaam toe te slaan. Het voordeel van de onnodige rit naar het vliegveld was dat we in het dorpje Tusayan, vlak voor de ingang van het NP een leuke saloon cq. restaurant hadden ontdekt. Volledig in cowboy-stijl ingericht waanden we ons hier in het Wilde Westen. Met een lekkere cowboy-steak en een koud biertje voor Jordy en een flinke kluif aan spareribs voor Nancy was onze honger voorlopig goed gestild. We besloten vandaag een beetje op tijd naar bed te gaan, aangezien we morgen een vroege afspraak in de agenda hadden staan.

Dag 2:

Nadat vandaag inderdaad de wekker vroeg afging en we ons hadden opgefrist, meldden we ons om 7.30u op het vliegveld. De wind was gelukkig wat gaan liggen, dus onze vlucht ging deze keer gewoon door. We kregen eerst een korte introductie over allerlei do's en don't in de helicopter en wat noodprocedures, waarna we door de piloot werden opgeroepen. De groep voor onze vlucht bleek behalve onszelfte bestaan uit een gezin van vijf. Op gewicht werd een verdeling gemaakt voor de zitplaatsen, waarbij het resultaat was dat wij naast de piloot konden zitten. Het beste uitzicht dus, mooi zo!

Na onze headset opgezet te hebben, werd de helicopter gestart en na enkele minuten stegen we al op. Alleen het vliegen in zo'n ding was de eerste minuten al een leuke ervaring, maar dat verdween in het niet toen we na een minuut of 5 over een enorm bos te zijn gevlogen bij de Grand Canyon aankwamen. Het uitzicht voor de rand van de Canyon was nu al véél spectaculairder dan we vanuit alle uitkijkpunten de vorige 2 dagen gezien hadden. Het meest 'kriebelende' moment kwam toen we over de rand heenvlogen. Waar we eerstenkele tientallen meters naar beneden kijkend slechts boomtoppen zagen, verscheen nu een kloof van honderden meters diep onder ons. Dat voelt wel raar als je dan recht naar beneden kijkt!

Maar wat een schitterend uitzicht! We vlogen eerst door deze kloof heen, waarbij we de Colorado een stukje volgden. Van de piloot kregen we enige uitleg over het ontstaan van de Canyon en probeerde hij verder vooral de 3 kleine kinderen uit het andere gezin op hun gemak te stellen. Dat lukte hem overigens aardig, want de kleinste (2 jaar oud) was al in slaap gevallen halverwege de vlucht...

Na daarna weer over een stuk rotsen heen te zijn gevlogen, namen we nog een een kijkje overde NorthRim van de Canyon. Ook hier bleven de uitzichten geweldig, waardoor de tijd van de vlucht voorbijvloog. Niet veel later kregen we namelijk het seintje dat we de laatste foto's konden maken, waarna we weer een stuk over hetenorme Kaibab Forest weer terugvlogen naar het vliegveld.

Eenmaal weer op de grond baalden we er wel van dat het al voorbij was. Echt een te gekke belevenis was dit! De dure prijs in elk geval dubbel en dwars waard.

Na een korte terugrit naar het NP, hebben we daar nog een uurtje door het dorpje geslenterd (de resterende uitkijkpunten konden toch niet meer op tegen wat we vanmorgen hadden gezien...

Page

Nadat we gisteravond in Page waren aangekomen, hebben we via het hotel een tour laten boeken voor een rondleiding door de Antelope Canyon. Ook deze canyon wordt door de Indianen beheerd (en uitgebuit). De canyon is met name een trekpleister vanwege de verschillende kleuren en vormen die er binnen de grotverschijnen door de verschillende manieren waarop het licht binnenvalt, gedurende de dag. De tour van 12.30u is daarbij het meest gewild, vanwege de stand van de zon op en rond dat tijdstip. Helaas was deze tour al volledig volgeboekt voor morgen. Als alternatief schreven we ons in voor de tour van 9.30u. Een kwartiertje vantevoren moesten we ons melden. Netjes op tijd kwamen we vandaag bij de balie aan, met de mededeling dat we wilden inchecken voor de tour. Een beetje verrast kregen we het antwoord dat we dan over een uurtje pas hier hoefden te zijn...huh? Wijzend naar de klok kwamen we erachter dat we helemaal vergeten waar dat we bij de overgang van Utah naar Arizona weer een timezone hadden doorkruist. We waren dus een uur te vroeg...stom!

Na dan maar op ons gemak een broodje te hebben gegeten bij Subway, konden we een uur later alsnog inchecken. Na een ritje van een kwartier achterin zo'n enorme truck kwamen we bij de Canyon aan. Samen met ongeveer 7 of 8 groepen samen...Eén voor één liepen de groepen de canyon in met hun gids. Volgens een strak schema werkte elke gids zijn verhaal af zodat we met zijn allen zo snel mogelijk weer konden doorlopen om plaats te maken voor de volgende groep. Echt veel tijd om alles goed te bekijken en leuke foto's te maken was er dus niet. Beetje jammer, want de Antelope Canyon is wel erg mooi om te zien. Na een goed half uur stonden we met onze groep weer aan het einde, en kregen we precies 4 minuten om dezelfde route door de smalle gangen terug te lopen om nog enkele foto's te maken, daarna zou de truck weer terugrijden. Naja, nog enkele kiekjes met nu anders binnenvallende lichtstralen wilden nog net lukken, maar helaas niet helemaal zoals gehoopt.

Eenmaal terug bij de opstapplek, stapten we in de auto en hebben zijn we een kijkje gaan nemen bij Lake Powell, een enorm meer waarop veel watersport wordt beoefend en de Glen Canyon Dam, de dam die het water van Lake Powell tegenhoudt. Hopelijk is dit ook slechts een klein voorproefje op de Hooverdam die nog op het programma staat. Na eenvrij kort kijkje te hebben genomen en een lekker ijsje te hebben gegeten om een beetje af te koelen van de enorme hitte vandaag (weer ruim 35C) was het tijd voor de laatste stop rondom Page; de Horsehoe Bend. Helaas bleek de cameraniet mee te werken;beide batterijen waren leeg. Nancy beweerde ze beiden volledig opgeladen te hebben, dus we zullen het er maar op houden dat de hitte ervoor gezorgd heeft dat ze leeggetrokken zijn...

Keuze was dus om dan maar geen foto's te maken de rest van de dag, of toch maar even ergens te stoppen om één van de batterijen op te laden. Dat werd detweede optie, en dus hebben we nog even gezellig een half uurtje van de middag doorgebracht in de lobby van ons hotel van afgelopen nacht. We hadden hierna in elk geval nog voldoende energie om enkele foto's te kunnen maken. Achteraf ook de goede keuze, want de Horsehoe Bend bleek later vanmiddag een schitterend uitkijkpunt, waarvan we blij zijn dat we er ook wat foto's van hebben kunnen schieten.

De rest van de middag besloten we te gebruiken om de rit naar de Grand Canyon af te leggen. Een kleine 3 uur hadden we er voor nodig om vanuit Page in onze Lodge aan te komen midden in het Nationale Park. De eerste indrukken van zowel de Grand Canyon als het NP, als van onze lodge aan de rand van één van de kloven, zijn in elk geval super! Morgen meer hierover...

Monument Valley

Nadat we gisteren al koers hadden gezet naar Monticello, was het vandaag nog maar een uurtje of 2 rijden richting Monument Valley. Op de weg naar dit park toe, namen we ons de tijd om nog even te stoppen bij Valley of the Gods en bijThe Mexican Hat. De eerste is een voorproefje op het aanblik van Monument Valley. Via een offroad weggetje reden we langs diverse roodkleurige rotsformaties die een klein beetje lijken op, maar de een stuk kleinere variant zijn van, de bekende rotsblokken van Monument Valley. Leuk voorproefje, maar meer ook niet.The Mexican Hat is ook een roodkleurige rots, waar bovenop een uitstekend stuk rots ligt, waardoor het lijkt op een hoed. Juist ja, vandaar de naam. Ook een leuke stop, maar ook dit was niet direct waarvoor we deze kant op waren gereden. Snel door dus naar Monument Vallley. Deze vallei is in bezit van de Indianen. Zij beheren dit park en al ver rondom was dit goed te merken. Voor het eerst in onze reis zagen we zelfs langs de snelweg allerlei mini-marktplaatsjes waarbij de Indianen hun zelfgemaakte sieraden verkochten. We hebben er echter niemand zien stoppen...

Het naderen van het park was eigenlijk al de eerste attractie; vrijwel iedereen zal de weg, zeker de laatste kilometers tot de ingang, herkennen uit verschillende films. Een grote woestijnvlakte, met een vrijwel rechte weg leidend naar de bekende rotspartijen. Het leek dan wel enigszins bekend, maar het was er niet minder indrukwekkend door. Een te gek plaatje!

Eenmaal het park binnenrijdend, was de grote vraag wat we nu wilden gaan doen. De opties waren om met onze eigen auto de ‘dirt road' (die volgens onze boekje ‘gaten zo groot als een badkuip' bevatten, en waarvan de verhuurmaatschappijen liever niet hebben dat je hiervoor kiest) langs 17 verschillende uitkijkpunten rond te rijden, achterop een jeep van de Inidianen te springen, die daarbij dan wel op verschillende wegen en uitkijkpunten komt waar je met je eigen auto niet mag komen, of een ritje te paard door de desert...

Omdat het stiekem wel een beetje bij de omgeving hoort, besloot ik akkoord te gaan met Nancy's wens om een tochtje per paard te houden. Dit gebeurde uiteraard met gids (en vooral begeleiding), want onze enige paardrijdervaring was op de knol op de kermis vroeger. Na een tour van anderhalf uur geboekt te hebben, bleek dat we konden opstappen ergens halverwege de dirt road. Dus toch met de auto eroverheen. Na een enorm lastig begin, waarbij er inderdaad flink wat stenen en gaten in de weg ons pad belemmerden, begon ik wel lol te krijgen in het rijden hier. Uiteraard moest ik af en toe even plaatsmaken voor de Indianen die met hun enorme trucks mensen voor behoorlijk wat geld de verschillende uitkijkpunten wilden laten zien. Na een klein half uurtje (en een enorm smerige auto) later, kwamen we bij de betreffende stalling aan en stond Jolly Jumper en zijn kameraad al voor ons klaar.

Onze paarden werden bezadeld (heet dat zo?) en wij mochten er op springen. Dat ging gelukkig al iets makkelijker dan verwacht. De goedkoopste hoed die ik vantevoren in het Visitor's Center kon vinden kostte al zo'n $70, wat ik iets teveel vond voor dit ene ritje, maar ondanks het ontbreken van een hoed, kon ik me al direct goed als cowboy voorstellen (Jor Wayne). Ook Nancy kwam eenvoudig op haar paard, dus we konden al snel vertrekken. Onze gids liep met zijn paard voorop. Zijn paard leek er echter meer zin in te hebben dan de twee van ons. Al na enkele minuten liepen we meters achter en het enige dat ik hem hoorde roepen was ‘kick him, kick him'. Hoewel we het eerst nog een beetje zielig vonden, werd de achterstand alleen maar groter, dus probeerden we maar eens een trapje. Zelfs na het iets harder te hebben geprobeerd, kwam er echter weinig vaart in. Naja, dan maar sjokkelend anderhalf uur door de woestijn rondgelopen worden, ook prima. Een eindje verderop stond de gids op ons te wachten, en na een klein kwartiertje nadat we waren gestart kregen we dan de eerste informatie. Zoals ook in het verloop van de rit zou blijken, was dit echter niet veel meer dan welke namen ze alle rotsen hadden gegeven (Snoopy, TotemPole, Butterfly...) en welke films er allemaal in hun gebied waren opgenomen. Van allerlei oude Wild Westerns tot Vertical Limit.

Na de stop weer een nieuwe poging om te kijken of onze paarden er zin in hadden. Een paar meter verderop was een dun lopend riviertje. Alledrie de paarden begonnen er wat van te drinken. De gids liep echter al weer snel door, het paard van Nancy sjokkelde er weer traag achteraan, maar in die van mij was geen beweging meer te krijgen. Na maar eens wat trapjes geprobeerd te hebben veranderde er weinig. En inmiddels zowel de gids als Nancy bijna niet meer te zien, bleef ie maar drinken. Tja, laatste poging met een goede trap dan misschien? Maar nog voordat ik het wilde proberen, sprong ie op en begon aan een flinke sprint. Ik schrok me kapot... Als een gek ging ie met een draf achter die andere twee aan, terwijl ik me met alle moeite vast kon houden en er op kon blijven zitten. Al stuiterend op het zadel was ik benieuwd of ie wel ging stoppen als we weer aangesloten waren. Dat bleek gelukkig het geval, en ook mijn edele delen hebben het ternauwernood overleefd. Nancy lag dubbel en de gids kon een lachje natuurlijk niet onderdrukken. Wat was ik blij dat we daarna weer even in een sukkeldrafje verdergingen. Inmiddels liepen we door een gedeelte van het park waar je op eigen houtje niet mocht komen, wat wel een apart idee gaf. Op een paard, midden in de woestijn, bijna alleen en alleen maar stilte om ons heen. Best een aparte ervaring.

Na nog wat onzinnige info van de gids en enkele sprintjes (die we nu telkens wel verwachtten, waardoor het ondanks dat het wel pijn aan het vutje begon te doen, eigenlijk nog wel leuk werd ook) verder, werd het langzaam tijd om de tour te gaan afronden. Mijn paard leek er inmiddels wel zin in te hebben, want bij elke versnelling volgde hij de gids netjes. Die van Nancy had het een paar minuten voor het eind opgegeven. Na enkele minuten gewacht te hebben terug bij de stalling kwamen ze dan langzaam binnengehobbeld. Als informatieve tour stelde het weinig voor, maar daar was het ons ook niet echt om te doen, maar de ervaring om te paard door Monument Valley te gaan was wel een hele leuke!

Na nog een beetje scheuren (op de weinige plekjes waar dit mogelijk was tenminste) en een hoop gekronkel over de dirt road, met onderweg nog wat mooie plekken gezien te hebben over de vallei, vonden we het tijd om de enorme hitte in de woestijn achter ons te laten. We vervolgden onze rit richting Page, een dikke 2 uur verderop. Na deze rit hebben we inmiddels de 3000 miles deze reis al gehaald. In Page aangekomen hebben we nog een lekker hapje bij de plaatselijke Mexicaan (nummer 2 van de restaurants in Page volgens Tripadvisor, nummer 1 was helaas gesloten deze avond) gegeten. En na wederom een lange, geslaagde en enorm warme dag, zal het dadelijk weinig moeite kosten om goed te slapen. Good night!

Canyonlands NP & Arches NP

Nadat Nancy de laatste 2 verslagen heeft geschreven, mag ik (Jordy) vandaag weer in de pen klimmen; ik ga proberen het kort te houden, want het was een lange dag vandaag en we zijn behoorlijk moe.

Gisteravond en vanochtend waren we er nog niet helemaal uit hoe we deze dag vanuit Moab zouden gaan invullen. Liefst wilden we zowel Dead Horse Point State Park, als de NP's Canyonlands én Arches zien, en dan 's avonds nog doorrijden richting Monticello, zodat we morgenochtend ook al enigszins in de buurt zijn van Monument Valley. Dit programma leek wel erg vol en wellicht iets te optimistisch, maar met name omdat we niet echt konden kiezen probeerden we toch alles te combineren.

Als eerste reden we richting Dead Horse Point State Park, waar we eigenlijk maar één punt echt graag wilden zien. De rest van het park bestaat voornamelijk ook hiking-trails, maar daar hadden we vandaag dus echt geen tijd voor (en eerlijk gezegd ook weinig zin in...

Gelukkig vielen de reisafstanden een stuk positiever uit danwe ze via Google Maps hadden berekend. De rit naar het eerste park bedroeg vanuit ons hotel een half uurtje. Na Dead Horse State Point gezien te hebben en nog een kort rondje door het park gereden te hebben, reden we direct door naar Canyonlands NP. De ingang hiervan lag slechts een minuutje of 10 rijden van de uitgang van Dead Horse. Canyonlands is echt een enorm NP. Het bestaat eigenlijk uit 4 delen, waarvan je voor elk minimaal een dag nodig hebt om het goed te zien. Wij besloten om ons te beperken tot het gedeelte genaamd 'Island In The Sky' en om daarnaast ook nog slechts de mooiste plekken daarvan te bekijken (voorzover je dat vantevoren kunt bepalen natuurlijk).

De plekken die we bezochten gaven zicht op gigantische canyons die zijn ontstaan door erosie veroorzaakt door de Colorado-rivier en de Green River. Wellicht is dit dus al een mooi voorproefje op de Grand Canyon die we komende week zullen bezoeken. De uitzichten waren in elk geval super. Bij een eventuele volgende keer, is dit park zeker de moeite waard om er meer tijd voor uit te trekken.

Rijdend tussen de verschillende uitkijkpunten zag ik in het verder vrij rustige park vandaag, opeens zwaailichten verschijnen in mijn achteruitkijkspiegel. Netjes plaatsmakend voor de National Park Patrol, reed ik de kleine parkeerplaats op bij het eerstevolgende uitkijkpunt. Nancy stapte al uit met de camera in haar handen in de veronderstelling hier even rond te kijken en wat foto's te schieten, door de inmiddels achter ons gestopte Ranger werd ze vriendelijk doch dringend verzocht weer in de auto te stappen. Ranger Nigel kwam nu mijn kant op gelopen en vroeg me of ik wist waarom hij me staande hield (tja, hoewel we ruim 2 weken geleden hadden voorgenomen ons netjes aan de snelheid te houden, was deze voorzichtigheid inmiddels een beetje weggeëbd...

Na mijn paspoort en rijbewijs af te hebben gegeven, en een ruime 5 minuten wachten op wat de boete hiervoor zou gaan worden, kwam Nigel eindelijk weer terug naar onze auto. Licht grijnzend met een blauw briefje in zijn handen, maakte hij me duidelijk dat we ons toch echt aan de snelheid dienden te houden,maar dat we er deze keer met een waarschuwing vanaf kwamen. Behoorlijk opgelucht bedankten we hem hiervoor, en reden deze keer dus netjes binnen de toegestane snelheid langs de laatste uitkijkpunten.

Na een goede lunch, terug in het best leuke dorpje Moab waar we ook geslapen hadden, gingen we uiteindelijk naar Arches NP. Dit park staat bekend vanwege de diverse bogen die uit rotsblokken zijn ontstaan, en enkele andere rotsblokken in aparte formaties. Met name de Balanced Rock vonden we wel een kijkje waard en uiteraard pikten we ook de arches er uit die we graag wilden zien.

Ook dit park was de moeite meer dan waard, en net als voor Canyonlands hadden we hier misschien liever iets meer tijd voor vrijgemaakt. Maar ja, er is hier zoveel te zien dat er nu eenmaal keuzes gemaakt moeten worden. Bij een volgende keer zullen we hier in elk geval zeker nog eens terugkomen. Na enkele arches en rotsformaties te hebben gespot, vonden we het langzaamaan wel mooi geweest voor vandaag. We hebben de combinatie van de drie parken wel kunnen maken, maar het was wel een erg drukke en lange dag zo. Mede ook vanwege de hitte (ondanks dat de zon niet echt doorbrak, toch zo'n 35 C) raakte onze energie wel aardig op. Op naar Monticello dus, een ritje vaneen kleine anderhalf uur. Honger hadden we niet meer, aangezien we al flink hadden gelunched. Dus met nog een kleine snack onderweg naar binnen te hebben gewerkt, zijn we er zometeen wel helemaal klaar voor om een goed tukkie te doen in ons motelletje hier.

Good night!

Bryce Canyon NP

Bryce, een vallei met allerlei puntige rotsen stond vandaag op de agenda. Omdat we de afgelopen dagen genoeg gelopen hebben willen we vandaag vooral van de uitzichtpunten genieten en wellicht een korte wandeling doen.

Gisteravond zijn we alvast deze kant op gereden waardoor we nu binnen 10 minuten in het park zijn en dus lekker rustig aan kunnen doen vanochtend. Tijdens de rit richting ons hotel zijn we al op wat mooie uitzichten getrakteerd van de Red Canyon, alvast een voorproefje van wat wevandaag te zien gaan krijgen.

We beginnen vandaag bij Sunset Point, waar we van het uizicht genieten.

Hierna zijn we doorgereden naarSunrise Point. Hier hebben we een korte wandeling gedaan naar de Queens Garden, waar een rots staat die op koninging Elizabeth moet lijken. Uhmmm.....oh ja? Wij zien het er niet in, al is het wel mooi.
We besluiten uiteindelijk om niet dezelfde weg terug te lopen en de wandeling toch iets langer te maken dan we van plan waren. Dit gedeelte in de vallei blijkt ook meteen een stuk mooier te zien, met hoge rotsen waartussen eenzame bomen groeien. Erg mooi wederom!

Helaas is het einde van de wandeling toch weer een behoorlijke klim naar boven, logisch natuurlijk aangezien we helemaal beneden in de vallei zijn. Na deze wandeling zijn we dan ook wel echt klaar met lopen voorlopig.

We rijden nog naar een aantal uitkijkpunten waar we alleen nog maar uitstappen en een fotootje kieken en laten het daarbij voor vandaag!
Morgen gaan we 3 parken bezoeken, waarschijnlijk hebben we dan echt geen tijd om wandelingen te maken......(hopelijk).

Bye bye!