Dag 1:

Gisteravond waren we al aangekomen in het NP vanuit Page. Doordat we redelijk op tijd waren en het nog licht was, konden we bijhet binnenrijden van het park gelukkig nog de eerste uitzichtpunten bezoeken. Vanaf de ingang was het namelijk nog ruim een half uur rijden tot het dorpje in het NP waar wij onze Lodge hadden geboekt, en onderweg waren er al verschillende viewpoints aangegeven. De eerste daarvan had de toepasselijke naam 'First View of the Grand Canyon'.

Na al de eerste (te gekke) indrukken te hebben opgedaan van de Grand Canyon, besloten we richting The Village te rijden om in te checken. We waren beiden behoorlijk benieuwd naar wat we zouden gaan aantreffen, aangezien we hier 2 nachten zouden gaan slapen. Na een vlotte checkin, troffen we een leuke houten cabin aan; vrij basic, maar wel met eigen douche en toilet. Toch wel prettig hoor...

. Het mooiste was echter nog het uitzicht dat we hadden. Op zo'n 10 meter van onze voordeur, stonden we namelijk op de rand van één van de enorme kloven met een ongelofelijk uitzicht. Hier waren we wel blij mee!

Na een poging om de zonsondergang te bekijken vanuit hier - helaas was dit niet echt het ideale uitkijkpunt hiervoor - zijn we ons gaan opfrissen om nog een lekkere steak te gaan eten in het Steakhouse in onze Village. In de honderd meter lopend langs de Rim, zagen we nog een eland genieten van het gras dat er op het veldje enkele meters verderop lag. Ongestoord door de vele mensen die er een fototje van wilden schieten (wij hadden onze camera helaas niet bij ons, en te veel honger om nog even terug te lopen...) stond dit behoorlijk grote beest met een enorm gewei van zijn avondmaal te genieten.

Na een redelijke nachtrust (al was het even wennen om in een 'normaal' 2-persoonsbed te slapen, na voornamelijk in Kingsize bedden te hebben geslapen), was het tijd om vandaag het NP echt te gaan verkennen. We besloten om te beginnen met een helicoptervlucht over de Canyon. Na even wat prijzen te hebben vergeleken waagden we een belletje naar één van de aanbieders. Ze hadden er nog een plaatsje vrij voor de vlucht van 12.45u, die we direct reserveerden. We brachten de tijd door met nog wat uitkijkpunten die dichtbij lagen en met het bezoeken van de winkeltjes en mini-museumpjes die in en rondom ons dorpje lagen, totdat we dan eindelijk richting het vliegveld net buiten het NP konden gaan. Eenmaal daar aangekomen bleek echter dat onze vlucht niet door kon gaan vanwege te harde wind. Alleen de korte route werd nog gevlogen de rest van de dag, en we kregen dan ook de keuze om met één van deze vluchten mee te gaan en $30 pp terug te krijgen (maar ik kan jullie vertellen dat dit maar een vrij klein gedeelte is van de prijs die we moesten betalen voor de lange route...) óf om morgenvroeg om 8.00u alsnog de lange route (50 min. tov. 25-30 min.) te vliegen. Die keuze vonden we niet zo moeilijk, dat werd morgenvroeg terugkomen!

Dat betekende dus wel dat we wat extra tijd overhadden in het park. We besloten dan ook om de Hermit's Trail te gaan lopen. Met een shuttle bus lieten we ons aan het einde van deze route afzetten om daarna het pad van 12,5 km terug te lopen langs de South Rim. Hoewel de uitzichten schitterend waren, veranderden deze onderweg eigenlijk nauwelijks. Na enkele kilometers gelopen te hebben, vonden we beiden dat het misschien toch wat zonde van de tijd was om de hele weg terug te lopen, zonder echt veel nieuws te zien. Na een kilometer of 8 besloten we toch de shuttlebus weer terug te nemen richting de Village.

Na nog een beetje te zijn rondgereden door het park, begon de honger langzaam toe te slaan. Het voordeel van de onnodige rit naar het vliegveld was dat we in het dorpje Tusayan, vlak voor de ingang van het NP een leuke saloon cq. restaurant hadden ontdekt. Volledig in cowboy-stijl ingericht waanden we ons hier in het Wilde Westen. Met een lekkere cowboy-steak en een koud biertje voor Jordy en een flinke kluif aan spareribs voor Nancy was onze honger voorlopig goed gestild. We besloten vandaag een beetje op tijd naar bed te gaan, aangezien we morgen een vroege afspraak in de agenda hadden staan.

Dag 2:

Nadat vandaag inderdaad de wekker vroeg afging en we ons hadden opgefrist, meldden we ons om 7.30u op het vliegveld. De wind was gelukkig wat gaan liggen, dus onze vlucht ging deze keer gewoon door. We kregen eerst een korte introductie over allerlei do's en don't in de helicopter en wat noodprocedures, waarna we door de piloot werden opgeroepen. De groep voor onze vlucht bleek behalve onszelfte bestaan uit een gezin van vijf. Op gewicht werd een verdeling gemaakt voor de zitplaatsen, waarbij het resultaat was dat wij naast de piloot konden zitten. Het beste uitzicht dus, mooi zo!

Na onze headset opgezet te hebben, werd de helicopter gestart en na enkele minuten stegen we al op. Alleen het vliegen in zo'n ding was de eerste minuten al een leuke ervaring, maar dat verdween in het niet toen we na een minuut of 5 over een enorm bos te zijn gevlogen bij de Grand Canyon aankwamen. Het uitzicht voor de rand van de Canyon was nu al véél spectaculairder dan we vanuit alle uitkijkpunten de vorige 2 dagen gezien hadden. Het meest 'kriebelende' moment kwam toen we over de rand heenvlogen. Waar we eerstenkele tientallen meters naar beneden kijkend slechts boomtoppen zagen, verscheen nu een kloof van honderden meters diep onder ons. Dat voelt wel raar als je dan recht naar beneden kijkt!

Maar wat een schitterend uitzicht! We vlogen eerst door deze kloof heen, waarbij we de Colorado een stukje volgden. Van de piloot kregen we enige uitleg over het ontstaan van de Canyon en probeerde hij verder vooral de 3 kleine kinderen uit het andere gezin op hun gemak te stellen. Dat lukte hem overigens aardig, want de kleinste (2 jaar oud) was al in slaap gevallen halverwege de vlucht...

Na daarna weer over een stuk rotsen heen te zijn gevlogen, namen we nog een een kijkje overde NorthRim van de Canyon. Ook hier bleven de uitzichten geweldig, waardoor de tijd van de vlucht voorbijvloog. Niet veel later kregen we namelijk het seintje dat we de laatste foto's konden maken, waarna we weer een stuk over hetenorme Kaibab Forest weer terugvlogen naar het vliegveld.

Eenmaal weer op de grond baalden we er wel van dat het al voorbij was. Echt een te gekke belevenis was dit! De dure prijs in elk geval dubbel en dwars waard.

Na een korte terugrit naar het NP, hebben we daar nog een uurtje door het dorpje geslenterd (de resterende uitkijkpunten konden toch niet meer op tegen wat we vanmorgen hadden gezien...

), en besloten we ons boeltje weer bij elkaar te rapen en uit te checken, om onze weg weer richting onze laatste halte - opnieuw Las Vegas - te vervolgen.