We vetrokken gisterenochtend uit San Francisco op weg naar Yosemite National Park. Ons luxe hotel midden in de stad, verruilden we voor een tentje midden in het National Park van Yosemite, back to basics dus. Zonder stroom, zonder wifi, dus vandaar dit verslagje met enige vertraging...

We vertrokken gisteren uit SF voor een ritje naar Curry Village, het tentenkamp in Yosemite NP, dat zo'n 4u zou moeten duren. Een ongeluk op de Interstate die wij nodig hadden, zorgde er echter voor dat we een behoorlijke vertraging opliepen, waardoor we zeker anderhalf uur later aankwamen in het kamp. Ook het weer zat deze keer niet echt mee. Voor het eerst hier zagen we regendruppels onderweg, en naarmate we het park naderen begon het steeds harder te regenen en uiteindelijk zelfs te sneeuwen. Doordat we behoorlijk de hoogte in gingen, daalde ookde temperatuurin rap tempo het kamp naderend, totdat deze uiteindelijk net boven het vriespunt bleef hangen. Dat was wel even wennen.

Eenmaal aangekomen in het kamp, meldden we ons direct voor het inchecken. Het eerste dat we in onze handen kregen geduwd was een hele lijst met waarschuwingen voor beren in het park. We mochten geen voedsel en drank in de auto laten liggen (en er zelfs voor tekenen dat we onze auto er op eigen risico parkeerden; het zou namelijk niet de eerste keer zijn dat een beer een auto vernielde...). Ook in onze tent mochten we niets achter laten dat een reukje bevatte, dus naast voedsel en drank, dienden we onze tandpasta, shampoo, douchegel, deo, etc. in een bear-proof-box buiten de tent op te bergen. Alle adviezen opgevolgd bezochten we onze tent...dit werd echt kamperen. Drie bedden, een houten stoel, een mini-rekje om enkele kleren op te leggen en een kacheltje stammend uit WOII was het enige dat we aantroffen. Hmm...ook dit was even wennen!

Ondanks onze late aankomst en het slechte weer, besloten we toch om alvast een deel van het park te verkennen. Door de shuttle-bus die door het park rijd, lieten we ons afzetten bij een punt waarvandaan verschillende trails starten. Zo hadden we nog even de keuze welke we zouden nemen, en of we het risico durfden te nemen dat we niet voor het donker terug zouden zijn. We namen in eerste instantie de kortste route, die gelijk liep aan de langere trails. Naarmate we de route volgde begon het kabbelende beekje dat langs de route liep steeds verder te veranderen in een wild stromende rivier, en de uitzichten werden naarmate we verder kwamen stukken mooier. Aangekomen op het einde van de oorspronkelijke route, besloten we dan ook om toch maar een stuk verder te lopen. We begonnen namelijk wel nieuwsgierig te worden naar de waterval die al dit water veroorzaakte. Gelukkig voor ons begon het ook het weer enigszins op te klaren, waardoor we er op hoopten dat het iets langer licht zou blijven. Na uiteindelijk een eindje bergop lopen en klauteren, zagen we de Vernal Fall verschijnen. Een schitterend beeld en een enorm geweld dat deze waterval veroorzaakte. We besloten uiteindelijk toch maar om het tempo op te voeren en om tot het einde door te lopen en de gehele trail dus af te maken. Goeie keuze, wanthet was de moeite meer dan waard. En uiteindelijk waren we ook nog net op tijd terug om niet door het donker door dit park vol wilde beren te hoeven lopen.

Bij terugkomst hebben we nog een pizza gegeten bij het restaurantje in ons kamp. Daarna onze tent opgezocht, de dubbele dekens op de bedden gegooid, het kacheltje nog even aangezwengeld, en de deur met het als slot dienende haakje 'afgesloten', in de hoop ongestoord te kunnen slapen.

Een dag later, vandaag dus, bleek dit alleszins mee te vallen. Allebei hadden we redelijk goed geslapen, en waren na een opfrisbeurt klaar voor een volgende dag in dit onzettend mooie park. De waterval van gisteren was eigenlijk maar een voorproefje van enkele andere watervallen die er in deze tijd van het jaar zijn (in de zomerperiode schijnt hier door opdroging maar weinig van over te blijven). Het weer viel vandaag weer best tegen. De temperatuur was weliswaar iets hoger, maar het regende vrijwel de hele dag. We besloten om te beginnen met enkele korte trails die we vanuit het kamp konden maken. Zo bezochten we de Lower Yosemite Fall, het onderste gedeelte van de in totaal uit 3 delen bestaande Yosemite Fall en zijn we langs Mirror Lake gelopen, waar je bij goed weer de weerspiegeling van de grootste rots uit het park in kunt zien. Mooi weer was het helaas echter niet, de weerspiegeling hebben we dan ook niet gezien.Daarna besloten we de auto te pakken en de Bridalveil Fall te bezoeken. Hoewel Vernal Fall al erg mooi was, was deze ongeveer tweemaal zo hoge waterval, nog immenser. Een enorm geweld en bijbehorend geluid, indrukwekkend!

Datzelfde geldt voor de Tunnel View, onze volgende halte, die een overview geeft over de gehele Yosemite Valley. Met diverse enorme rotsblokken, watervallen, een groene vallei en sneeuw op de toppen, zeker een fototje waard...

De overview over het park zou echter het mooiste moeten zijn vanaf Glacier Point. Ondanks de autorit van bijna een uur enkele reis met daarna nog een korte wandeling ernaartoe, waren we hier wel erg benieuwd naar. Eenmaal bij het punt aangekomen, bleek het daarboven echter zo mistig dat er weinig van de Valley te zien was. Een flinke tegenvaller!

Met nog wat tijd over, besloten we daarom nog maar richting Mariposa Grove te rijden. Dit gedeelte van het park bestaat voor een groot deel uit enorme Sequoia-bomen. We namen nog een korte wandeling om de Grizzly Giant te zien. Dit is een van de grootste sequoias ter wereld; zo'n 2000 jaar oud, 65 meter hoog en een stamdiameter van ongeveer 8 meter. Gigantisch dus...

Hierna lieten we dit schitterende park achter ons, en reden we naar Visalia om daar te overnachten. Morgen rijden wenaar het Sequoia NP, om daar nog meer van dit soort enorme bomen te zien.