Op de planning voor vandaag stond een bezoek aan Sequoia NP en het er aan vast gelegen Kings Canyon NP. Ondanks wat opstartprobleempjes - bij beiden ontbrak de motivatie om alweer vroeg op pad te gaan deze ochtend een beetje - lieten we het zonnetje dat in Visalia al vroeg was beginnen te schijnen achter voor een bezoek aan het hoog gelegen en daarmee een stuk koudere Sequoia National Park. We spraken af er een korte dag van te maken, en enkel de meest aansprekende onderdelen van het park te zien, om daarna direct door te rijden naar ons hotel voor vandaag om daar 's middags nog even een paar uurtjes aan het zwembad te kunnen liggen.

Eenmaal in het park aangekomen kwamen we hier toch al snel op terug. Enorme Sequoia's werden afgewisseld met een mooie waterval, flinke rotsen en een wilde rivier. Hoewel minder groots (met uitzondering van de bomen), qua wildernis wel vergelijkbaar met Yosemite NP.En ook hier wilde beren aanwezig. Nadat wedaar in Yosemite ondanks alle waarschuwingen niets van gemerkt hadden, hoopten we er hier stiekem wel iets van te kunnen zien. Maar niet té dichtbij natuurlijk...

Onze route per auto verliep langs enkele leuke bezienswaardigheden, zoals de Tunnel Rock, Moro Rock en enkele uitkijkpunten over de enorme bossen in en rondom dit park. Op weg naar de volgende stop, schrokken we opeens van enkele auto's die midden op de weg stil stonden. Mensen stapten uit en wezen naar het bos. Al snel werd het ons duidelijk; een beer! Hadden we dus toch geluk en kregen we onze zin.

Na allemaal de nodige foto's van deze haast nietsvermoedende beer gemaakt te hebben, reden we door omThe General Sherman te zien. Deze sequoia is (in volume) de grootste boom ter wereld. Weliswaar niet de allerhoogste, maar met zijn 85m hoog en stamdoorsnede van 11m, wel echt een enorm ding. Iets verderop de route lag de Tokopah Valley, met een korte trail naar de Tokopah Fall. De Valley was met de auto bereikbaar, voor de Fall moest er echter een trail te voet worden afgelegd. Hoewel we de afgelopen dagen in Yosemite al de nodige watervallen hadden gezien, waren we toch wel nieuwsgierig genoeg om deze trail van 1.7 mile (enkele reis) te gaan lopen. Hoewel de uitzichten op zowel de waterval als de vallei vanaf enkele punten op de trail erg mooi waren, bleek het uiteindelijk nog een aardige klim, waardoor de tijd een beetje begon te tikken. We hadden namelijk nog een rit van een kleine 3u voor de boeg (aangezien we daarmee al enige reistijd voor morgen konden besparen), en ook de honger begon toe te slaan. Tijdens onze afdaling spotten we echter op zo'n 200 meter wederom een beer. Aangezien meer mensen dit doorkregen en hierdoor de beer uiteindelijk ook, was dit echter maar van korte duur. Na enkele seconden was hij alweer uit ons zicht verdwenen.

Na nog een paar kiekjes genomen te hebben van de iets verderop gelegen General Grant, de op de General Sherman na, grootste boom ter wereld, liepen we echter nog tegen eenprobleem aan; we hadden niet gedacht zoveel kilometers binnen het park per auto af te leggen, waardoor de benzinetank langzaam wat leeg begon te raken. De teller gaf aan dat we nog ongeveer60 miles te rijden hadden. Dat was niet voldoende om buiten het park te komen, maar gelukkig was er volgens de routekaart van het NP in het aangrenzende National Forest een tankstation. Een kwartiertje verderop zou deze liggen, dus we lieten de navigatie ons hiernaartoe brengen. Eenmaal daar aangekomen zagen we echter niks anders dan een campground met enkele tentjes, een eenzame camper en een hokje met openbare douches en toiletten, maar helaas geen tankstation. Dat was wel even schrikken, want op de map leek de eerstvolgende tankgelegenheid wel erg ver weg. Volgens de benzinemeter hadden we inmiddels echter nog maar minder dan 50 mile te gaan. Het dichtsbijzijnde tankstation dat we via de navigatie konden vinden, was nu echter bijna 60 mile verderop...

Naja, er zat niks anders op dan het maar gewoon te proberen. We waren tot nu toe voornamelijk bergop gereden, dus dat zou betekenen dat we richting de uitgang van het park voornamelijk bergaf zouden moeten. Dus met efficient rijden hadden we misschien een kansje...hoe dan ook, dit was in elk geval echt klote. Na de auto weer te hebben gestart, een beetje gas te hebben gegeven, en daarna de licht naar beneden hellende weg de rest van het werk te hebben laten doen, was de opluchting echter (héél) groot toen we na enkele honderden meters alsnog twee pompen zagen staan! Blijkbaar een klein rekenfoutje van de navigatie hier. Groot genoeg om ons ondanks de kou toch nog even goed te laten zweten.

Met een volle tank konden we daarna gelukkig onze rit richting Bakersfield beginnen. Nadat we onderweg nog een hapje hebben gegeten, checkten we pas tegen 22u in bij ons hotel. Uiteindelijk dus een behoorlijk andere dag dan we 's morgens verwachtten. Het NP was het bezoek in elk geval meer dan waard. En het zien van de wilde beren was een mooi extratje. Morgen gaan we California achter ons laten, gaan we via een lange rit vanuit Bakersfield, door Death Valley naar Las Vegas.