Zitvlees kweken. Dat was zo'n beetje de planning voor vandaag. We wilden vanuit Bakersfield via Death Valley naar Las Vegas rijden. De rit van Bakersfield naar Death Valley zou al een kleine 4 uur moeten duren, de rit vanuit Death Valley naar Las Vegas een kleine 3 uur. Ook de route door Death Valley NP (in totaal bijna 14.000 vierkante km groot) zou nog de nodige tijd in beslag nemen, om daar de verschillende bezienswaardigheden op ons lijstje te kunnen zien.

De rit naar het NP toe viel gelukkig al reuze mee. Rijden hier in de USA is over het algemeen niet zo vervelend. De interstates en highways die we hier voornamelijk gebruiken zijn over het algemeen enorm lange, rechte stukken weg. Dus cruise control aan, en rijden maar. De landschappen blijven voorlopig ook leuk om te zien, dus de lange reistijden zijn goed te overbruggen. Bij vertrek uit Bakersfield stond de temperatuurmeter in de auto al op zo'n 72 F (ongeveer 22 C). Naarmate de rit naar Death Valley volgde, was dit ook af te lezen aan de omgeving, die steeds dorrer werd, maar zeker ook aan de temperatuurmeter. Gestaag liep deze op tot ruim 95 F (35 C) toen we het park naderden. Bizar eigenlijk, nadat we 2 dagen geleden in Yosemite nog door de sneeuw liepen...

Het park naderend verschenen er gigantische, vulkanische rotsen om ons heen. Het aanzicht was schitterend. Allemaal verschillende kleuren, van zandkleurig tot donkerbruin, maar ook groen en roze ontbrak niet. Nogvlak voor het park tankten we de auto nog maar even goed vol, want van gisteren hebben we wel geleerd zullen we maar zeggen.

Ook sloegen we de nodige flesjes water in, en wat spullen om te eten onderweg. Men adviseerde om bij een bezoek aan deze omgeving ongeveer 4 liter water te drinken per dag. Nou, als dat nu bier zou zijn geweest leek me dat eenvoudiger...

Eenmaal in het parkreden we over de prima wegen daar,naar de bezienswaardigheden volgens ons lijstje. Het begon bij het Visitor'sCenter waar we even een routekaart oppikten en waar we de mededeling zagen hangen dat we goed moesten opletten waar we onze handen en voeten neer zetten binnen dit park. Er komen hier namelijk ratelslangen, schorpioenen en tarantulas voor. Wat een feest...

Onze route leidde ons als eerste langDevil's Golf Course.Vanaf een afstandje leek er weinig te zien.Pas nadat weenkele km's over een offroad weggetje bij het uitkijkpunt waren aangekomen, zagen we hoe menaan deze naam was gekomen.Een heel aparte ondergrond, en enorm uitgestrekt,waarbijhet zout op vele stukken nog erg goed te zien was.

De temperatuur liep, onderweg naar Badwater, nog verder op, en haalde met 105F (41C) zelfs een record tijdens onze reis (in Palm Springs hadden weeerder al 103F gemeten). Badwater is het laagst gelegen punt van het Westelijk halfrond en ligt ongeveer 85m onder de zeespiegel. Het punt wordt gekenmerkt door een grote zoutvlakte waar je overheen kunt lopen. De naam schijnt te zijn ontstaan doordat men vroeger dacht dat het water hier giftig was, toen ezels er raar op reageerden wanneer zij veel van dat water dronken. De concentratie aan het in het water aanwezige zout was hier echter de reden van.

De Artist's Drive was een kleine route binnen het park, vanwaar je verschillende plekken bezoekten je diverse vulkanische rotsen kunt zien met heel aparte kleuren. Artist's Pallette is hier een voorbeeld van, met roze, groene en bijna witte gedeelten.

Vervolgens reden we langs Zabriskie Point met een flinke oppervlakte aan golvende heuvels. Heel apart, met aan de ene kant een zandkleurige oppervlakte en aan de andere zijn ze juist erg donker gekleurd. Na nog een kleine offroad route te hebben gevolgd die vooral leuk was om een beetje te scheuren (en de auto vuil te krijgen), maar waar weinig spectaculairs te zien was, was Dante's View de afsluiter. Met nog steeds zo'n 100F op de teller, reden we een ongeveer 25km lange bergweg op voor een uitzicht over de gehele vallei. Bijna boven bleek het hoogteverschil al door de nog slechts 75F aan temperatuur. Niet heel vreemd, toen we beseften dat we op zo'n 2000 meter hoogte waren na dit ritje. Het uitzicht hier over de gehele Valley was in elk geval schitterend. We konden vanaf het hoogste punt daar bijna 360 graden over de Valley uitkijken (slechts een kleine top van een berg iets verderop stond in de weg). Van bovenaf konden we de uitgestrekte zoutvlakten en het ruige gebied goed overzien.

Met een tevreden gevoel reden we de bochtige weg weer rustig naar beneden om koers te zetten naar Las Vegas. Het was inelk geval weer een geslaagde dag, waarin Death Valley, ondanks dehitte, onze verwachtingenflink heeft overtroffen. Nu op naar Vegas, baby!