Nadat we gisteren al koers hadden gezet naar Monticello, was het vandaag nog maar een uurtje of 2 rijden richting Monument Valley. Op de weg naar dit park toe, namen we ons de tijd om nog even te stoppen bij Valley of the Gods en bijThe Mexican Hat. De eerste is een voorproefje op het aanblik van Monument Valley. Via een offroad weggetje reden we langs diverse roodkleurige rotsformaties die een klein beetje lijken op, maar de een stuk kleinere variant zijn van, de bekende rotsblokken van Monument Valley. Leuk voorproefje, maar meer ook niet.The Mexican Hat is ook een roodkleurige rots, waar bovenop een uitstekend stuk rots ligt, waardoor het lijkt op een hoed. Juist ja, vandaar de naam. Ook een leuke stop, maar ook dit was niet direct waarvoor we deze kant op waren gereden. Snel door dus naar Monument Vallley. Deze vallei is in bezit van de Indianen. Zij beheren dit park en al ver rondom was dit goed te merken. Voor het eerst in onze reis zagen we zelfs langs de snelweg allerlei mini-marktplaatsjes waarbij de Indianen hun zelfgemaakte sieraden verkochten. We hebben er echter niemand zien stoppen...

Het naderen van het park was eigenlijk al de eerste attractie; vrijwel iedereen zal de weg, zeker de laatste kilometers tot de ingang, herkennen uit verschillende films. Een grote woestijnvlakte, met een vrijwel rechte weg leidend naar de bekende rotspartijen. Het leek dan wel enigszins bekend, maar het was er niet minder indrukwekkend door. Een te gek plaatje!

Eenmaal het park binnenrijdend, was de grote vraag wat we nu wilden gaan doen. De opties waren om met onze eigen auto de ‘dirt road' (die volgens onze boekje ‘gaten zo groot als een badkuip' bevatten, en waarvan de verhuurmaatschappijen liever niet hebben dat je hiervoor kiest) langs 17 verschillende uitkijkpunten rond te rijden, achterop een jeep van de Inidianen te springen, die daarbij dan wel op verschillende wegen en uitkijkpunten komt waar je met je eigen auto niet mag komen, of een ritje te paard door de desert...

Omdat het stiekem wel een beetje bij de omgeving hoort, besloot ik akkoord te gaan met Nancy's wens om een tochtje per paard te houden. Dit gebeurde uiteraard met gids (en vooral begeleiding), want onze enige paardrijdervaring was op de knol op de kermis vroeger. Na een tour van anderhalf uur geboekt te hebben, bleek dat we konden opstappen ergens halverwege de dirt road. Dus toch met de auto eroverheen. Na een enorm lastig begin, waarbij er inderdaad flink wat stenen en gaten in de weg ons pad belemmerden, begon ik wel lol te krijgen in het rijden hier. Uiteraard moest ik af en toe even plaatsmaken voor de Indianen die met hun enorme trucks mensen voor behoorlijk wat geld de verschillende uitkijkpunten wilden laten zien. Na een klein half uurtje (en een enorm smerige auto) later, kwamen we bij de betreffende stalling aan en stond Jolly Jumper en zijn kameraad al voor ons klaar.

Onze paarden werden bezadeld (heet dat zo?) en wij mochten er op springen. Dat ging gelukkig al iets makkelijker dan verwacht. De goedkoopste hoed die ik vantevoren in het Visitor's Center kon vinden kostte al zo'n $70, wat ik iets teveel vond voor dit ene ritje, maar ondanks het ontbreken van een hoed, kon ik me al direct goed als cowboy voorstellen (Jor Wayne). Ook Nancy kwam eenvoudig op haar paard, dus we konden al snel vertrekken. Onze gids liep met zijn paard voorop. Zijn paard leek er echter meer zin in te hebben dan de twee van ons. Al na enkele minuten liepen we meters achter en het enige dat ik hem hoorde roepen was ‘kick him, kick him'. Hoewel we het eerst nog een beetje zielig vonden, werd de achterstand alleen maar groter, dus probeerden we maar eens een trapje. Zelfs na het iets harder te hebben geprobeerd, kwam er echter weinig vaart in. Naja, dan maar sjokkelend anderhalf uur door de woestijn rondgelopen worden, ook prima. Een eindje verderop stond de gids op ons te wachten, en na een klein kwartiertje nadat we waren gestart kregen we dan de eerste informatie. Zoals ook in het verloop van de rit zou blijken, was dit echter niet veel meer dan welke namen ze alle rotsen hadden gegeven (Snoopy, TotemPole, Butterfly...) en welke films er allemaal in hun gebied waren opgenomen. Van allerlei oude Wild Westerns tot Vertical Limit.

Na de stop weer een nieuwe poging om te kijken of onze paarden er zin in hadden. Een paar meter verderop was een dun lopend riviertje. Alledrie de paarden begonnen er wat van te drinken. De gids liep echter al weer snel door, het paard van Nancy sjokkelde er weer traag achteraan, maar in die van mij was geen beweging meer te krijgen. Na maar eens wat trapjes geprobeerd te hebben veranderde er weinig. En inmiddels zowel de gids als Nancy bijna niet meer te zien, bleef ie maar drinken. Tja, laatste poging met een goede trap dan misschien? Maar nog voordat ik het wilde proberen, sprong ie op en begon aan een flinke sprint. Ik schrok me kapot... Als een gek ging ie met een draf achter die andere twee aan, terwijl ik me met alle moeite vast kon houden en er op kon blijven zitten. Al stuiterend op het zadel was ik benieuwd of ie wel ging stoppen als we weer aangesloten waren. Dat bleek gelukkig het geval, en ook mijn edele delen hebben het ternauwernood overleefd. Nancy lag dubbel en de gids kon een lachje natuurlijk niet onderdrukken. Wat was ik blij dat we daarna weer even in een sukkeldrafje verdergingen. Inmiddels liepen we door een gedeelte van het park waar je op eigen houtje niet mocht komen, wat wel een apart idee gaf. Op een paard, midden in de woestijn, bijna alleen en alleen maar stilte om ons heen. Best een aparte ervaring.

Na nog wat onzinnige info van de gids en enkele sprintjes (die we nu telkens wel verwachtten, waardoor het ondanks dat het wel pijn aan het vutje begon te doen, eigenlijk nog wel leuk werd ook) verder, werd het langzaam tijd om de tour te gaan afronden. Mijn paard leek er inmiddels wel zin in te hebben, want bij elke versnelling volgde hij de gids netjes. Die van Nancy had het een paar minuten voor het eind opgegeven. Na enkele minuten gewacht te hebben terug bij de stalling kwamen ze dan langzaam binnengehobbeld. Als informatieve tour stelde het weinig voor, maar daar was het ons ook niet echt om te doen, maar de ervaring om te paard door Monument Valley te gaan was wel een hele leuke!

Na nog een beetje scheuren (op de weinige plekjes waar dit mogelijk was tenminste) en een hoop gekronkel over de dirt road, met onderweg nog wat mooie plekken gezien te hebben over de vallei, vonden we het tijd om de enorme hitte in de woestijn achter ons te laten. We vervolgden onze rit richting Page, een dikke 2 uur verderop. Na deze rit hebben we inmiddels de 3000 miles deze reis al gehaald. In Page aangekomen hebben we nog een lekker hapje bij de plaatselijke Mexicaan (nummer 2 van de restaurants in Page volgens Tripadvisor, nummer 1 was helaas gesloten deze avond) gegeten. En na wederom een lange, geslaagde en enorm warme dag, zal het dadelijk weinig moeite kosten om goed te slapen. Good night!