Los Angeles

Na een broeierige nacht in Palm Springs (vanwege de temperatuur...), bleken we ook vandaag nog steeds in het ritme van vroeg wakker worden te zitten. De temperatuur zou vandaag oplopen tot 41 graden C. Een goede reden om wederom vroeg ons boeltje te pakken en uit te checken. De rit vandaag ging naar Los Angeles, waar het gelukkig een stuk minder warm was, maar met zo'n 26 graden prima vertoeven.

Bij het uitchecken hadden we ons al laten vertellen dat het vandaag druk zou zijn in LA, omdat zowel de Lakers (NBA) als de Kings (NHL) vandaag voor de playoffs zouden spelen én er ook nog een marathon door de stad zou trekken. Nou, dit was bij het binnenrijden van de stad, zo'n 2 uurtjes later,al snel te merken. Mooi overigens, hoe je met 5-, 6- en 7-baans wegen een grote stad kunt binnenrijden. De drukte zorgde er voor dat we besloten om wat van de planning af te wijken. De route naar Getty Center bleek wel erg druk, waarna we besloten om direct naar Rodeo Drive te gaan. Een parkeerplek zoeken was niet al te moeilijk, en over de prijs ($2,50 per kwartier) hebben we maar niet al te lang nagedacht.

We hadden nog niet ontbeten, aangezien het ontbijtaanbod in de hotels hier niet echt om over naar huis te schrijven is, dus allereerst zijn we maar even een goede lunchplek gaan zoeken. Around the corner, in het zonnetje op Santa Monica Blvd, hebben we dus maar even een lekker broodje gegeten. De prijzen vielen verrassend mee (uiteindelijk amper $25, incl. fooi) voor een panini voor ons allebei met een side-dish van ceasar salad, waaraan je ook als hoofdgerecht voldoende zou hebben én een flinke kom fruit,met halve liters aan frisdrank (uiteraard met refill). Met het buikje rond, was het daarna tijd voor een wandeling over Rodeo Drive, met al zijn chique en dure winkels. Bij sommigen ervan kun je zelfs alleen terecht op afspraak. Jullie begrijpen dat hier voor mij de uitdaging begon om Nancy zo veel mogelijk in bedwang te houden. En het resultaat mag er wezen; de enige aankoopin deze straatbleek uiteindelijk een horloge voor mijzelf!

De volgende tussenstop werd Hollywood. Het maken van de bekende kiekjes kon natuurlijk niet ontbreken. Na wederom eenvoudig een parkeerplaats gevonden te hebben, liepen we direct The Walk Of Fame op. Een hoop namen op sterren waar we nog nooit van hadden gehoord, maar uiteraard ook de bekende celebrities konden we hier op de grond ontdekken. Topacteurs als David Hasselhoff en Bugs Bunny ontbraken hier dan ook zeker niet. De straat voerde ons verder langs een uitzichtpunt om het Hollywood Sign vast te leggen, langs Graumanns Chinese Theatre en Kodak Theatre (waar de Oscars worden uitgereikt), en verder langs ontelbare chaotische souvenirwinkeltjes en langs Darth Vader, Mr. Muscles en meer van dat soort gasten waarmee je op de foto kon.

Door het lekkere weer begonnen we toch wel weer wat dorstig te worden. Bij het maken van de foto's van Graumanns Theatre stond ik met mijn rug richting Hooters. Nog voordat ik het in de gaten had, vroeg Nancy: 'zullen we hier anders even iets te drinken pakken?'. Tja, als het dan echt moet...

Bij binnenkomst werd het in elk geval al direct duidelijk over welke kwalitieten, ehh...kwaliteiten je hier op z'n minst moet beschikken.De drankjes smaakten in ieder geval prima.

Laatste stop voor we wilden inchecken bij ons nieuwe hotel, werd het Griffith Observatory, vanwaar je van een behoorlijke hoogte een mooie overview over de hele stad kunt krijgen. Een enorme wachtrij aan auto's om het bijbehorende park in te rijden beloofde echter weinig goeds. Eenmaal stilstaand in de drukte bleken alle parkeerplaatsen vol. Dus toch maar eerst inchecken in ons hotel. Op de tv in onze hotelkamer werd duidelijk dat er vandaag de blijkbaar bijzondere gebeurtenis plaatsvond dat de maan de zon voor meer dan 80% bedekte, iets wat vanuit het Observatory goed te zien zou zijn. Vandaar dus de enorme drukte...

Ook zagen we op het nieuws dat er in L.A. vandaag een busschauffeur was doodgeschoten tijdenszijn dienst, door de waarschijnlijk enige passagier die op dat moment in de bus zat. Dit gebeurde in West-Hollywood zagen we iets later...dezelfde wijk als waarin ons hotel ligt. Bleek uiteindelijk dus slechts enkele honderden meters bij ons vandaan te zijn gebeurd. Frisse buurt dus...

's Avonds toch nog maar een poging gewaagd om Griffith Observatory te bezoeken. Hoewel inmiddels al vlak na zonsondergang, was het hier nog steeds enorm druk. Na niet al te lang zoeken, vonden we gelukkig toch redelijk snel een plekje, zodat we de wandeling naar de top van de berg konden voortzetten. Vandaaruit hadden we inderdaad een schitterend uitzicht over de gehele stad Los Angeles. Uiteindelijk toch blij dat we nog een poging gewaagd hadden hiervoor.

Joshua Tree NP & Palm Springs

Ook vandaag zijn we allebei al weer erg vroeg wakker. Aangezien we vandaag de auto kunnen gaan ophalen en we meteen de nodige miles te overbruggen hebben, besluiten we wederom maar 'gewoon' op te staan. Rond 7uwaren we uitgecheckt bij ons eerste hotel, en stapten we in de taxi richting de rental company. Alles ging daar lekker snel, en na de nodige verkooppraatjes voor de extra verzekeringen, etc. mogen we uit 4 auto's kiezen; 3 Jeep Liberty's en 1 Ford Escape. Die laatste is het geworden. Na een korte uitleg over hoe het eigenlijk werkt, zo'n automaat ('what are you drivin' at home, a Porsche?', klonk het enigszins sarcastisch), lieten we San Diego achter ons.

De rit ging naar Joshua Tree NP, en bedroeg zo'n 250km. Nog voordat we er ook maar 50km hadden opzitten, hadden we de Highway Patrol al 3x in actie gezien. Dat, en de hoogtes van de verkeersboetes die met enige regelmaat langs de snelwegen verschijnen, zijn voorlopig voldoende reden om ons netjes aan de snelheid te houden hier.

Na een rit waarin we (lees: Jordy) de auto en de verkeersregels en -manieren een beetje onder de knie konden krijgen, arriveerden we na een uurtje of 3 bij Joshua Tree National Park. Bij het Visitor's Center hebben we eerst wat info ingewonnen over wat we in het park wilden zien en welke route daar het best bij paste. En daarna ook meteen een National Park-pas gekocht voor $80, waarmee we de komende 12 maanden toegang hebben tot alle NP's in de USA.

Joshua Trees zijn woestijnplanten (let op: geen BOMEN, zo werd ons regelmatig duidelijk gemaakt. Wat wij overigens wel vreemd vinden, aangezien ze wel een BOOMstam hebben...) die in dit woestijngebied in grote hoeveelheden te vinden zijn. Deze bomen (idd, zo blijf ik ze noemen) zijn echter niet helemaal wat een bezoek aan dit park leuk maakt. De verschillende rotsformaties, met enkele enorm grote rotsblokken, dragen hier meer aan bij. Na het maken van enkele korte loops (wandelroutes) bij de diverse hotspots en een rit naar het hoogste punt in het park, waarbijwe een schitterende overview kregen over het woestijngebied, besloten we de rit naar Palm Springs te starten.

Na een ritje van ruim een uur, kwamen we tegen het einde van de middag aan in deze plaats. In Joshua Tree NP was de temperatuur al aardig opgelopen, in Palm Springs was het echt meteen zweten geblazen. De meter in de auto kwam voor het eerst boven de 100 graden Fahrenheit, hetgeen (zo heb ik net even opgezocht) zo'n 38 graden C is. Een groot geluk dus dat er bij ons hotelletje een lekker zwembad en een jacuzzi aanwezig waren. Daar hebben we dus direct maar even gebruik van gemaakt...

Na 's avonds een lekker hapje gegeten te hebben, bleek het geen al te lange avond te worden vanavond. Al redelijk vroeg lagen we uitgeteld op bed. Zeker in deze temperaturen hakken deze lange dagen er toch wel in. Maar jullie horen ons voorlopig niet klagen!

San Diego

Hoewelde laptop de val op het vliegveld had overleefd, bleek zichop de eerste dag hier in de USA een volgend probleempje voor te doen; ondanks dat we 3 verschillende stroomconvertors bij ons hadden, bleek geen enkeledaarvante passen op de stekker van de oplader.Langer dan een klein uurtje hebben we dus geen gebruik kunnen maken van de laptop de eerste dagen. Maar na oa. de Walmart en diverse electronicawinkeltjes tehebben afgestruind, zijn we nu eindelijk in het bezit van een werkende convertor. Met enige vertraging dus...

De eerste echte dag begon al behoorlijk vroeg. Ondanks de lange reis gisteren, bleek dat zowel Nancy als ik al rond een uur of 5 'uitgeslapen' was. Niet verwonderlijk natuurlijk, aangezien we beiden echte ochtendmensen zijn

Na allereerst Balboa Park(een soort Central Park in het klein, met al veel actievelingen zo vroeg in de ochtend) en de haven te hebben bezocht, belandden we in Old Historic San Diego State Park. Een klein dorpje met allerlei restaurantjes, barretjes en souvenirwinkeltjes, dat zo uit een oude wildwest-film zou kunnen komen. Omdat we inmiddels toch al de nodige meters wandelen er op hadden zitten, besloten we in één van de leuke Mexicaanse restaurantjes even iets te gaan drinken en een klein hapje te eten. Niet veel later zaten we aan de smakelijke burrito's met een Margarita voor Nancy en een Corona voor Jordy, om opeens te beseffen dat het pas 12u, en dus de ochtend net voorbij was...

De rest van de middag hebben we daarna benut om nog een beetje door Downtown San Diego heen te slenteren, met als uitschieter de enorme mall Horton Plaza. In sommige winkels schelen de prijzen inderdaad een hoop met de prijzen in NL. Het duurde dan ook niet lang voor de eerste kledingaankopen binnen waren.

Nadat de vermoeidheid begon toe te slaan, zijn we nog maar even teruggegaan naar ons hotel, om ons een klein beetje op te frissen voorde Baseball-wedstrijd van de San Diego Padres die 's avonds op het programma stond. Dit bleek uiteindelijk een aparte belevenis. Bij aankomst (nadat de wedstrijd al even was begonnen) was amper de helft van de tribuneplaatsen bezet. De andere helft van de 'fans' liep in het Petco Park rond om zelf een wedstrijdje te spelen, wat te 'socializen' of (en dat gold voor de meesten...) iets te eten naar binnen te werken. De wedstrijd zelf was niet al te spectaculair, maar dat geldt vermoedelijk voor alle wedstrijden. De actieve speeltijd is nou eenmaal niet erg hoog bij deze sport. Toch wel leuk om te zien, zeker het geweld waarmee enkele ballen werden geraakt, en zeker ook de snelheid waarmee werd gegooid. 90 miles/h (ongeveer 145 km/u) was geen uitzondering. Een homerun hebben we echter helaas niet kunnen zien. Na afloop van de 5e inning (wedstrijd was al ruim 2u bezig, en er waren nóg 4 innings te gaan) besloten we vanwege moeheid terug te gaan naar het hotel. De Padres stonden toen al met 5-0 achter...

Morgen kunnen we onze auto ophalen, en staat Joshua Tree NP op het programma.

Hehe, eindelijk...

Zo, na een flinke poos wachten en aftellen, was het vandaag dan zo ver. De tickets lagen al sinds september klaar, maar nu mochten we dan eindelijk vertrekken. De wekker ging om 06.30u af, zodat we een uurtje later richting Brussel gebracht konden worden (jawel, door mijn lieve broertje en zijn vriendin...). De rit verliep soepel, het inchecken ging ook vrij snel. Enige dat iets minder handig was, was dat de rugzak waarin de laptop zat nog openstond nadat ik de rugzak weer over mijn schouders trok na het afgeven van onze koffers. Maar ook de stuitering van de laptop die daarop volgde, zal ons er niet van weerhouden dit verhaaltje te tikken...

Om 11.30u vertrokken we met een 767 van Delta richting Atlanta. Het bleek een prima vlucht, met meer dan genoeg te eten en drinken en flink wat films en games in onze schermpjes om ons mee te vermaken. Na ruim 9,5u landden we in Atlanta. Koffers ophalen, door de douane, door de security, en daarna nog ruim 3 uur op het (enorme...) vliegveld van Atlanta doorgebracht, in afwachting van onze vlucht richting San Diego. 01.00u 's nachts (NL-tijd) vertrokken we eindelijk voor de laatste, ongeveer 4,5u durende, etappe. Aangezien we allebei inmiddels behoorlijk moe waren, bleek dit een eenvoudige zit, waarbij we beiden het grootste gedeelte van deze vlucht hebben kunnen slapen. Eenmaal aangekomen op San Diego Airport ging ook alles lekker snel. De koffers lagen al op de belt toen we er kwamen aanlopen, een taxibusje was snel geregeld, en de rit naar ons hotel was nog geen 10 minuten. Midden in Little Italy werder we afgezet.

Door ons dutje in het vliegveld waren we niet echt moe, terwijl we tochal ruim 24u onderweg waren.Aangezien het in San Diego echter 9u vroeger is dan inLandgraaf, kwam dat ook wel goed uit. De avond was hier net begonnen. Na een kleinewandelingen nog een klein hapje inéén van de vele(verrassend...) Italiaanse restaurantjes in de buurt,vonden we het toch wel mooi geweest.Morgen kunnen we eindelijkéchtbeginnen...