Zion NP

Dag 1

Vanochtend hebben we Las Vegas helaas alweer achter ons moeten laten. Gelukkig komen we hier aan het eind van onze reis nog even terug om te gokken, lekker te eten, te zonnen en wellicht de jackpot alsnog te winnen ;-).
Na een aantal uurtjes rijden bereiken we aan het einde van de middag Zion National Park. Omdat onze rit vanuit Nevada naar Utah, naast de lengte van de rit, ook een uur tijdsverschil meebrengt is het uiteindelijk al 5 uur voordat we bij het vistor center aankomen. Ons plan was om vanmiddag de Hidden Canyon trail te lopen als voorbereiding op de gevreesde Angels Landing, welke voor morgen op de planning staat. De dame van het visitor center raadt ons deze trail zo laat op de middag echter af, we zullen het volgens haar niet gaan redden om voor zonsondergang terug te zijn. Jordy laat zich echter niet overtuigen en uiteindelijk beginnen we toch aan de trail.

Het begin van onze tocht begint meteen goed. We moeten flink stijgen en de kuitjes worden behoorlijk getest in de broeiende hitte. Uiteindelijk komen we bij een natuurlijke trap uit die ons nog verder de hoogte in brengt, om vervolgens met behulp van kettingen langs de afgrond te klauteren

Na deze acrobatische oefeningen hebben we het einde van de officiële trail 'al' bereikt. Het leukste deel schijnt echter pas na het einde van de officiële trail te beginnen, en leidt verder de canyon in om uiteindelijk bij een natuurlijke boog/brug uit te komen. Een bordje geeft echter al aan dat je in dit geval wel bereidt moet zijn om flink te klauteren. Ach ja, why not?! We besluiten dan ook gewoon verder te lopen, ook al hebben we niet meer al te veel tijd voordat het donker wordt en we moeten ook nog terug. We zijn nog ongeveer 40 minuten verder gelopen (lees: geklommen over rotsen en omgevallen bomen) en zien in de verste verte nog geen brug of boog. Ondertussen hebben we van het klimmen ook al behoorlijk blauwe knieën, verrekken we van de honger na deze inspanning en nadatookde zeldzame mede-wandelaars besluiten om te keren sluiten wij ons hier ook maar bij aan. Morgen staat er nog genoeg uitdaging op het programma!

Dag 2

Na een slechte nachtrust (ja ja, de smoesjes beginnen al ;-)) gaat het wekkertje alweer vroeg om te beginnen aan de Angels Landing. Zowel gisteren als ook vandaag in de shuttle bus worden we diverse keren gewaarschuwd. Dat we ons maar goed moeten vasthouden aan de kettingen!!! Ook bij de start van de trail geeft een bordje aan dat onze veiligheid onze eigen verantwoordelijkheid is, daarnaast geven ze voor alle duidelijk nog even aan dat er sinds 2004 6 personen zijn omgekomen omdat ze in de afgrond gevallen zijn

Het eerste deel van de tocht is behoorlijk zwaar, klimmen, klimmen en nog eens klimmen. Het lijkt ook alleen maar warmer te worden. Na deze intensieve klim komen we uiteindelijk aan op de Scout's Overlook, voor veel mensen het einde van deze tocht.

Hier wordt ons ook duidelijk wat er nog van ons verwacht gaat worden. Metbehulp van een ketting eenberg opklimmen waar je aan beide kanten meer dan 1.000 meter de afgrond in kan tuimelen, met maar heel weinig plek om je voeten neer te zetten.
Om wat moed in te zamelen besluiten we eerst nog lekker rustig iets te eten en te drinken en te genieten van het mooie uitzicht. Jordy vraagt zich ondertussen al voorzichtig af of dit uitzicht niet al mooi genoeg is......

Natuurlijk niet! We gaan gewoon beginnen. Tjezus, wat een acrobatische toeren worden er hier van je verwacht. Niet normaal, hoe weinig ruimte er op sommge stukken is. Jordy besluit uiteindelijk ook om te draaien. Omdat we toch zover gekomen zijn ga ik alleen verder. Uiteindelijk blijkt de rest van de klim mee te vallen en bereik ik al fluitend de top ;-)
Sow, wat is het hier mooi!

Na deze inspannende trail zijn we lekker gaan lunchen. Daarna hebben we nog een korte hike gedaan naar een aantal natuurlijk pools. Leuk om gezien te hebben, maar na de vorige 2 trails stelde het maar weinig voor. We besluiten het park op tijd te verlaten en alvast richting Bryce te rijden. Hopelijk slapen we vannacht wel goed om tankje weer watbij te vullen!

Good night all!

Las Vegas

Vegas, baby!! Gisteravond waren we al in de stad aangekomen. Na een rit vanuit Death Valley, reden we een behoorlijke tijd door de woestijn waar slechts zo nu een dan een dorpje uit het niets verscheen, maar verder alleen maar duisternis. Dit totdat we Las Vegas naderden. In de middle of nowhere zagen we van een afstandje alleen maar enorm veel licht en grote gebouwen verschijnen. Jawel hoor, hier is ie dan; Sin City!

Na vrij eenvoudig aangekomen te zijn bij de parkeergarage van het hotel, konden we direct kennis maken met de enorme chaos die hier 's avonds heerst. Met de koffers achter ons aan slepend, stapten we de lift van de garage in op weg naar de lobby. Bij het uitstappen van de lift, stonden we echter midden in het casino tussen een enorme massa aan mensen. Naja, maar even doorlopen en dan zullen we de lobby wel zien liggen. Nou, na een minuutje of 5 bleek niks minder waar. Nog steeds liepen we door het casino...

Na aan één van de medewerkers maar even de weg gevraagd te hebben, werden we door diverse gangen met restaurantjes, winkels, clubs en barretjes heen gestuurd en ongeveer 15 minuten nadat we de lift uit stapten, kwamen we dan eindelijk in de lobby aan. Sjezus wat een enorm gebouw. En gelukkig hadden we niet nog spullen in de auto liggen...dus daarna nog maar een 2e keer onze weg door het doolhof zien te vinden. Onderweg probeerden we nog iets te eten te scoren.Een lekkere steak ging er nog wel in, maar op de menukaart in het steakhouse waar we langs liepen stond geen enkel stukkie vlees voor onder de $60...met uiteindelijk een bakje nacho's bij een kleiner barretje in hethotel/casino hebben we ons dus maar tevreden gesteld.

Allemaal hectisch, hectisch in elk geval. Maar eenmaal op de kamer aangekomen (na overigens een upgrade te hebben afgeslagen waarbij we een nog luxere kamer voor $200 per nacht extra, ipv de normale prijs van $2000, konden nemen), waren we dit alweer vergeten. Mede ook vanwege de moeheid na een lange dag.

Na vandaag wakker te zijn geworden in ons keizerlijke bed, werd het tijd om de stad te gaan bekijken (al had Jordy stiekem andere ideëen in dit pokerparadijs...

Inmiddels al flink hongerig geworden gingen we op zoek naar een goede lunch. Enigszins nieuwsgierig naar de enorme lunchbuffets besloten we bij The Bellagio te gaan kijken. Hier kon je voor zo'n $20 pp onbeperkt van ruim 70 gerechten eten. Helaas bleken we niet de enige te zijn die dit wilden proberen. De enorme wachtrij hebben we overgeslagen en zijn bij een van de vele overige restaurants in dit hotel gaan eten. Prima gesmaakt, voor in tegenstelling tot in ons eigen hotel, wel normale prijzen.

Na daarna nog een uurtje over de Strip te zijn gesloft, besloten we nog kaartjes op de kop te gaan tikken voor een leuke show voor vanavond. Vooraf hadden we thuis al tickets proberen te kopen voor de Blue Man Group, maar de boeking wilde helaas niet lukken. Bij een ticketbox die alle restkaarten verkoopt van alle shows die diezelfde dag nog in Las Vegas worden gespeeld, konden we alsnog kaarten krijgen voor deze show. Deze keer echter voor net iets meer dan de helft van de oorspronkelijke prijs...

De plannen voor vanavond stonden dus vast. Aangezien het enorm warm was vandaag (ruim 35C), vonden we dat we wel een duikje in het zwembad hadden verdiend. Dus terug naar ons hotel, zwemkleren aan, en de zoektocht naar het zwembad starten. Wederom door het casino (waar je ook naartoe wilt in het hotel, hier word je dus echt altijd doorheen geleid - en de verleiding bij Jordy om een potje te gokken liep op hoor!!) vonden we de weg sneller dan verwacht. Een prima zwembad, geheel in de stijl van het hotel. Sjiek hoor. Effe lekker weglezende verhaaltjes uit de Panorama en Nieuwe Revu afgewerkt(is toch even wat anders dan al die reisboekjes en -gidsen) en lekker van het zonnetje en het zwembad genoten.

's Avonds stond dus de Blue Man Group op het programma. De show werd gespeeld in The Venetian, waar we dus ook gelijk een kijkje konden nemen. Wat een geweldig hotel ook. Met gondels en het San Marcoplein tot in vele details nagebouwd. De gondels lagen nu stil in het water, maar overdag schijn je er dus echt een tochtje me door de kanalen die door het hotel lopen te kunnen maken. Op het San Marco plein is het plafond zo geschilderd, dat je zelfs na zonsondergang denkt dat je buiten staat. Bizar hoor, maar wel leuk!

Wat we precies van de show moesten gaan verwachten, wisten we eigenlijk allebei niet helemaal. Korte flmpjes op Youtube vonden we beiden wel leuk, met flink wat slagwerk en rare blauwe mannetjes. Op onze stoelen lagen bij binnenkomst van de zaal al poncho's klaar ter bescherming (dat gold voor de gehele eerste 5 of 6 rijen)...

De show begon direct goed met 3 springende blauwe gasten (niet de smurfen overigens), met hard slagwerk. In hoog tempo werden de verschillende onderdelen van de show afgewerkt. De interactie met het publiek was groot en ging gepaard met de nodige humor, waarbij ook behoorlijk wat verfballen over het podium (en soms richting het publiek, vandaar de poncho's...) vlogen. Het was in elk geval een hele aparte show, die we allebei overigens erg leuk vonden. Hoewel het inmiddels al behoorlijk laat was geworden en we morgen eigenlijk al vroeg richting Zion wilden rijden, moest er toch nog even een beetje tijd vrij gemaakt worden om onderweg naar ons hotel een paar gokjes te wagen (jullie snappen dat dit initiatief volledig bij Nancy vandaan kwam). Na weinig (lees: geen) succes, besloten we het inderdaad bij een korte poging te houden. Nu naar bed om morgen weer de bergschoenen aan te trekken in Zion. Welterusten!

Death Valley NP

Zitvlees kweken. Dat was zo'n beetje de planning voor vandaag. We wilden vanuit Bakersfield via Death Valley naar Las Vegas rijden. De rit van Bakersfield naar Death Valley zou al een kleine 4 uur moeten duren, de rit vanuit Death Valley naar Las Vegas een kleine 3 uur. Ook de route door Death Valley NP (in totaal bijna 14.000 vierkante km groot) zou nog de nodige tijd in beslag nemen, om daar de verschillende bezienswaardigheden op ons lijstje te kunnen zien.

De rit naar het NP toe viel gelukkig al reuze mee. Rijden hier in de USA is over het algemeen niet zo vervelend. De interstates en highways die we hier voornamelijk gebruiken zijn over het algemeen enorm lange, rechte stukken weg. Dus cruise control aan, en rijden maar. De landschappen blijven voorlopig ook leuk om te zien, dus de lange reistijden zijn goed te overbruggen. Bij vertrek uit Bakersfield stond de temperatuurmeter in de auto al op zo'n 72 F (ongeveer 22 C). Naarmate de rit naar Death Valley volgde, was dit ook af te lezen aan de omgeving, die steeds dorrer werd, maar zeker ook aan de temperatuurmeter. Gestaag liep deze op tot ruim 95 F (35 C) toen we het park naderden. Bizar eigenlijk, nadat we 2 dagen geleden in Yosemite nog door de sneeuw liepen...

Het park naderend verschenen er gigantische, vulkanische rotsen om ons heen. Het aanzicht was schitterend. Allemaal verschillende kleuren, van zandkleurig tot donkerbruin, maar ook groen en roze ontbrak niet. Nogvlak voor het park tankten we de auto nog maar even goed vol, want van gisteren hebben we wel geleerd zullen we maar zeggen.

Ook sloegen we de nodige flesjes water in, en wat spullen om te eten onderweg. Men adviseerde om bij een bezoek aan deze omgeving ongeveer 4 liter water te drinken per dag. Nou, als dat nu bier zou zijn geweest leek me dat eenvoudiger...

Eenmaal in het parkreden we over de prima wegen daar,naar de bezienswaardigheden volgens ons lijstje. Het begon bij het Visitor'sCenter waar we even een routekaart oppikten en waar we de mededeling zagen hangen dat we goed moesten opletten waar we onze handen en voeten neer zetten binnen dit park. Er komen hier namelijk ratelslangen, schorpioenen en tarantulas voor. Wat een feest...

Onze route leidde ons als eerste langDevil's Golf Course.Vanaf een afstandje leek er weinig te zien.Pas nadat weenkele km's over een offroad weggetje bij het uitkijkpunt waren aangekomen, zagen we hoe menaan deze naam was gekomen.Een heel aparte ondergrond, en enorm uitgestrekt,waarbijhet zout op vele stukken nog erg goed te zien was.

De temperatuur liep, onderweg naar Badwater, nog verder op, en haalde met 105F (41C) zelfs een record tijdens onze reis (in Palm Springs hadden weeerder al 103F gemeten). Badwater is het laagst gelegen punt van het Westelijk halfrond en ligt ongeveer 85m onder de zeespiegel. Het punt wordt gekenmerkt door een grote zoutvlakte waar je overheen kunt lopen. De naam schijnt te zijn ontstaan doordat men vroeger dacht dat het water hier giftig was, toen ezels er raar op reageerden wanneer zij veel van dat water dronken. De concentratie aan het in het water aanwezige zout was hier echter de reden van.

De Artist's Drive was een kleine route binnen het park, vanwaar je verschillende plekken bezoekten je diverse vulkanische rotsen kunt zien met heel aparte kleuren. Artist's Pallette is hier een voorbeeld van, met roze, groene en bijna witte gedeelten.

Vervolgens reden we langs Zabriskie Point met een flinke oppervlakte aan golvende heuvels. Heel apart, met aan de ene kant een zandkleurige oppervlakte en aan de andere zijn ze juist erg donker gekleurd. Na nog een kleine offroad route te hebben gevolgd die vooral leuk was om een beetje te scheuren (en de auto vuil te krijgen), maar waar weinig spectaculairs te zien was, was Dante's View de afsluiter. Met nog steeds zo'n 100F op de teller, reden we een ongeveer 25km lange bergweg op voor een uitzicht over de gehele vallei. Bijna boven bleek het hoogteverschil al door de nog slechts 75F aan temperatuur. Niet heel vreemd, toen we beseften dat we op zo'n 2000 meter hoogte waren na dit ritje. Het uitzicht hier over de gehele Valley was in elk geval schitterend. We konden vanaf het hoogste punt daar bijna 360 graden over de Valley uitkijken (slechts een kleine top van een berg iets verderop stond in de weg). Van bovenaf konden we de uitgestrekte zoutvlakten en het ruige gebied goed overzien.

Met een tevreden gevoel reden we de bochtige weg weer rustig naar beneden om koers te zetten naar Las Vegas. Het was inelk geval weer een geslaagde dag, waarin Death Valley, ondanks dehitte, onze verwachtingenflink heeft overtroffen. Nu op naar Vegas, baby!

Sequoia & Kings Canyon NP

Op de planning voor vandaag stond een bezoek aan Sequoia NP en het er aan vast gelegen Kings Canyon NP. Ondanks wat opstartprobleempjes - bij beiden ontbrak de motivatie om alweer vroeg op pad te gaan deze ochtend een beetje - lieten we het zonnetje dat in Visalia al vroeg was beginnen te schijnen achter voor een bezoek aan het hoog gelegen en daarmee een stuk koudere Sequoia National Park. We spraken af er een korte dag van te maken, en enkel de meest aansprekende onderdelen van het park te zien, om daarna direct door te rijden naar ons hotel voor vandaag om daar 's middags nog even een paar uurtjes aan het zwembad te kunnen liggen.

Eenmaal in het park aangekomen kwamen we hier toch al snel op terug. Enorme Sequoia's werden afgewisseld met een mooie waterval, flinke rotsen en een wilde rivier. Hoewel minder groots (met uitzondering van de bomen), qua wildernis wel vergelijkbaar met Yosemite NP.En ook hier wilde beren aanwezig. Nadat wedaar in Yosemite ondanks alle waarschuwingen niets van gemerkt hadden, hoopten we er hier stiekem wel iets van te kunnen zien. Maar niet té dichtbij natuurlijk...

Onze route per auto verliep langs enkele leuke bezienswaardigheden, zoals de Tunnel Rock, Moro Rock en enkele uitkijkpunten over de enorme bossen in en rondom dit park. Op weg naar de volgende stop, schrokken we opeens van enkele auto's die midden op de weg stil stonden. Mensen stapten uit en wezen naar het bos. Al snel werd het ons duidelijk; een beer! Hadden we dus toch geluk en kregen we onze zin.

Na allemaal de nodige foto's van deze haast nietsvermoedende beer gemaakt te hebben, reden we door omThe General Sherman te zien. Deze sequoia is (in volume) de grootste boom ter wereld. Weliswaar niet de allerhoogste, maar met zijn 85m hoog en stamdoorsnede van 11m, wel echt een enorm ding. Iets verderop de route lag de Tokopah Valley, met een korte trail naar de Tokopah Fall. De Valley was met de auto bereikbaar, voor de Fall moest er echter een trail te voet worden afgelegd. Hoewel we de afgelopen dagen in Yosemite al de nodige watervallen hadden gezien, waren we toch wel nieuwsgierig genoeg om deze trail van 1.7 mile (enkele reis) te gaan lopen. Hoewel de uitzichten op zowel de waterval als de vallei vanaf enkele punten op de trail erg mooi waren, bleek het uiteindelijk nog een aardige klim, waardoor de tijd een beetje begon te tikken. We hadden namelijk nog een rit van een kleine 3u voor de boeg (aangezien we daarmee al enige reistijd voor morgen konden besparen), en ook de honger begon toe te slaan. Tijdens onze afdaling spotten we echter op zo'n 200 meter wederom een beer. Aangezien meer mensen dit doorkregen en hierdoor de beer uiteindelijk ook, was dit echter maar van korte duur. Na enkele seconden was hij alweer uit ons zicht verdwenen.

Na nog een paar kiekjes genomen te hebben van de iets verderop gelegen General Grant, de op de General Sherman na, grootste boom ter wereld, liepen we echter nog tegen eenprobleem aan; we hadden niet gedacht zoveel kilometers binnen het park per auto af te leggen, waardoor de benzinetank langzaam wat leeg begon te raken. De teller gaf aan dat we nog ongeveer60 miles te rijden hadden. Dat was niet voldoende om buiten het park te komen, maar gelukkig was er volgens de routekaart van het NP in het aangrenzende National Forest een tankstation. Een kwartiertje verderop zou deze liggen, dus we lieten de navigatie ons hiernaartoe brengen. Eenmaal daar aangekomen zagen we echter niks anders dan een campground met enkele tentjes, een eenzame camper en een hokje met openbare douches en toiletten, maar helaas geen tankstation. Dat was wel even schrikken, want op de map leek de eerstvolgende tankgelegenheid wel erg ver weg. Volgens de benzinemeter hadden we inmiddels echter nog maar minder dan 50 mile te gaan. Het dichtsbijzijnde tankstation dat we via de navigatie konden vinden, was nu echter bijna 60 mile verderop...

Naja, er zat niks anders op dan het maar gewoon te proberen. We waren tot nu toe voornamelijk bergop gereden, dus dat zou betekenen dat we richting de uitgang van het park voornamelijk bergaf zouden moeten. Dus met efficient rijden hadden we misschien een kansje...hoe dan ook, dit was in elk geval echt klote. Na de auto weer te hebben gestart, een beetje gas te hebben gegeven, en daarna de licht naar beneden hellende weg de rest van het werk te hebben laten doen, was de opluchting echter (héél) groot toen we na enkele honderden meters alsnog twee pompen zagen staan! Blijkbaar een klein rekenfoutje van de navigatie hier. Groot genoeg om ons ondanks de kou toch nog even goed te laten zweten.

Met een volle tank konden we daarna gelukkig onze rit richting Bakersfield beginnen. Nadat we onderweg nog een hapje hebben gegeten, checkten we pas tegen 22u in bij ons hotel. Uiteindelijk dus een behoorlijk andere dag dan we 's morgens verwachtten. Het NP was het bezoek in elk geval meer dan waard. En het zien van de wilde beren was een mooi extratje. Morgen gaan we California achter ons laten, gaan we via een lange rit vanuit Bakersfield, door Death Valley naar Las Vegas.

Yosemite NP

We vetrokken gisterenochtend uit San Francisco op weg naar Yosemite National Park. Ons luxe hotel midden in de stad, verruilden we voor een tentje midden in het National Park van Yosemite, back to basics dus. Zonder stroom, zonder wifi, dus vandaar dit verslagje met enige vertraging...

We vertrokken gisteren uit SF voor een ritje naar Curry Village, het tentenkamp in Yosemite NP, dat zo'n 4u zou moeten duren. Een ongeluk op de Interstate die wij nodig hadden, zorgde er echter voor dat we een behoorlijke vertraging opliepen, waardoor we zeker anderhalf uur later aankwamen in het kamp. Ook het weer zat deze keer niet echt mee. Voor het eerst hier zagen we regendruppels onderweg, en naarmate we het park naderen begon het steeds harder te regenen en uiteindelijk zelfs te sneeuwen. Doordat we behoorlijk de hoogte in gingen, daalde ookde temperatuurin rap tempo het kamp naderend, totdat deze uiteindelijk net boven het vriespunt bleef hangen. Dat was wel even wennen.

Eenmaal aangekomen in het kamp, meldden we ons direct voor het inchecken. Het eerste dat we in onze handen kregen geduwd was een hele lijst met waarschuwingen voor beren in het park. We mochten geen voedsel en drank in de auto laten liggen (en er zelfs voor tekenen dat we onze auto er op eigen risico parkeerden; het zou namelijk niet de eerste keer zijn dat een beer een auto vernielde...). Ook in onze tent mochten we niets achter laten dat een reukje bevatte, dus naast voedsel en drank, dienden we onze tandpasta, shampoo, douchegel, deo, etc. in een bear-proof-box buiten de tent op te bergen. Alle adviezen opgevolgd bezochten we onze tent...dit werd echt kamperen. Drie bedden, een houten stoel, een mini-rekje om enkele kleren op te leggen en een kacheltje stammend uit WOII was het enige dat we aantroffen. Hmm...ook dit was even wennen!

Ondanks onze late aankomst en het slechte weer, besloten we toch om alvast een deel van het park te verkennen. Door de shuttle-bus die door het park rijd, lieten we ons afzetten bij een punt waarvandaan verschillende trails starten. Zo hadden we nog even de keuze welke we zouden nemen, en of we het risico durfden te nemen dat we niet voor het donker terug zouden zijn. We namen in eerste instantie de kortste route, die gelijk liep aan de langere trails. Naarmate we de route volgde begon het kabbelende beekje dat langs de route liep steeds verder te veranderen in een wild stromende rivier, en de uitzichten werden naarmate we verder kwamen stukken mooier. Aangekomen op het einde van de oorspronkelijke route, besloten we dan ook om toch maar een stuk verder te lopen. We begonnen namelijk wel nieuwsgierig te worden naar de waterval die al dit water veroorzaakte. Gelukkig voor ons begon het ook het weer enigszins op te klaren, waardoor we er op hoopten dat het iets langer licht zou blijven. Na uiteindelijk een eindje bergop lopen en klauteren, zagen we de Vernal Fall verschijnen. Een schitterend beeld en een enorm geweld dat deze waterval veroorzaakte. We besloten uiteindelijk toch maar om het tempo op te voeren en om tot het einde door te lopen en de gehele trail dus af te maken. Goeie keuze, wanthet was de moeite meer dan waard. En uiteindelijk waren we ook nog net op tijd terug om niet door het donker door dit park vol wilde beren te hoeven lopen.

Bij terugkomst hebben we nog een pizza gegeten bij het restaurantje in ons kamp. Daarna onze tent opgezocht, de dubbele dekens op de bedden gegooid, het kacheltje nog even aangezwengeld, en de deur met het als slot dienende haakje 'afgesloten', in de hoop ongestoord te kunnen slapen.

Een dag later, vandaag dus, bleek dit alleszins mee te vallen. Allebei hadden we redelijk goed geslapen, en waren na een opfrisbeurt klaar voor een volgende dag in dit onzettend mooie park. De waterval van gisteren was eigenlijk maar een voorproefje van enkele andere watervallen die er in deze tijd van het jaar zijn (in de zomerperiode schijnt hier door opdroging maar weinig van over te blijven). Het weer viel vandaag weer best tegen. De temperatuur was weliswaar iets hoger, maar het regende vrijwel de hele dag. We besloten om te beginnen met enkele korte trails die we vanuit het kamp konden maken. Zo bezochten we de Lower Yosemite Fall, het onderste gedeelte van de in totaal uit 3 delen bestaande Yosemite Fall en zijn we langs Mirror Lake gelopen, waar je bij goed weer de weerspiegeling van de grootste rots uit het park in kunt zien. Mooi weer was het helaas echter niet, de weerspiegeling hebben we dan ook niet gezien.Daarna besloten we de auto te pakken en de Bridalveil Fall te bezoeken. Hoewel Vernal Fall al erg mooi was, was deze ongeveer tweemaal zo hoge waterval, nog immenser. Een enorm geweld en bijbehorend geluid, indrukwekkend!

Datzelfde geldt voor de Tunnel View, onze volgende halte, die een overview geeft over de gehele Yosemite Valley. Met diverse enorme rotsblokken, watervallen, een groene vallei en sneeuw op de toppen, zeker een fototje waard...

De overview over het park zou echter het mooiste moeten zijn vanaf Glacier Point. Ondanks de autorit van bijna een uur enkele reis met daarna nog een korte wandeling ernaartoe, waren we hier wel erg benieuwd naar. Eenmaal bij het punt aangekomen, bleek het daarboven echter zo mistig dat er weinig van de Valley te zien was. Een flinke tegenvaller!

Met nog wat tijd over, besloten we daarom nog maar richting Mariposa Grove te rijden. Dit gedeelte van het park bestaat voor een groot deel uit enorme Sequoia-bomen. We namen nog een korte wandeling om de Grizzly Giant te zien. Dit is een van de grootste sequoias ter wereld; zo'n 2000 jaar oud, 65 meter hoog en een stamdiameter van ongeveer 8 meter. Gigantisch dus...

Hierna lieten we dit schitterende park achter ons, en reden we naar Visalia om daar te overnachten. Morgen rijden wenaar het Sequoia NP, om daar nog meer van dit soort enorme bomen te zien.

San Francisco II

Met een lichte spierpijn in de benen, werden we vanmorgen wederom wakker in San Francisco. De San Francisco Chronicle was al netjes onder onze deur door geschoven, waardoor we meteen op de hoogte werden gebracht van de niet geheel vlekkeloze beursgang van Facebook. Heel vervelend natuurlijk, maar we moeten alles wel in perspectief blijven zien; onze dagindeling om vandaag nog zoveel mogelijk van San Francisco te kunnen zien, was uiteraard van een veel hogere prioriteit.

Bij het bepalen van de route hielden we deze keer iets meer rekening met de heuvels (vooral het ontwijken daarvan), en vonden we de bus, taxi en cable car vandaag allebei héél goede alternatieven voor het wandelen. We waagden echter toch een poging; Het eerste stuk bleek gelukkig vrij vlak. Na een goed kwartier wandelend in overigens wederom een prima weertje, arriveerden we bij Civic Centre, San Francisco's City Hall. De foto's er van spreken voor zich. Een mooi en vooral enorm gebouw.

Daarna vervolgde het pad zich naar Alamo Square. Hier troffen we de Painted Ladies aan, een ongetwijfeld bekend gezicht voor iedereen die vroegah weleens naar Full House keek (en wie deed dat eigenlijk niet?). Leuke huizen, net als de overige panden rondom het parkje. Echt zinvol om te wachten tot we Bob Saget zouden zien leek het ons niet, dus na het schieten van een paar foto's konden we dit gedeelte van de stad wel afvinken.

Na een goede lunch, werd Union Square onze volgende halte. Rondom dit plein liggen zo'n beetje alle designerwinkels die je kunt bedenken, en ook de vrees-voor-elke-man zoals Macy's ontbreekt hier niet. Gelukkig hadden we voor de namiddag/avond al plannen die tijdsgebonden waren, dus al te lang konden we hier niet doorbrengen. De plannen voor de rest van de dag bestonden uit een bezoek aan Alcatraz en vooraf wilden we ook Pier 39 en de Fisherman's Wharf nog bezoeken.

Met lopen hadden we het inmiddels wel gehad, dus met de taxi zijn we later naar Fisherman's Wharf getrokken. Met veel eettenten en souvenirwinkeltjes, een kermis en ook de bekende zeeleeuwen, een leuk plekje om even doorheen te slenteren. Je moet er echter wel een beetje tegen drukte kunnen. En dat lukt natuurlijk geen uren...

Een bezoek aan de zeeleeuwen op Pier 39 is dan echter best een aardige remedie om de drukte even te ontlopen. Sjezus, wat hebben die beesten een leventje. Een beetje schreeuwen en stinken met z'n allen, af en toe een duikje in het water, om daarna weer lekker in de zon op te drogen. Maar verder ook maar enige beweging, ho maar...

Enkele honderden meters verderop vertrok iets later onze boot naar The Rock. Thuis hadden we al de tickets geboekt voor de nighttour ervan. Maar goed ook, want bij de entree aangekomen, bleek de tour voor deze avond al volledig uitverkocht. Na ingecheckt te hebben, namen we plaats op de boot richting het eiland waarop Alcatraz ligt.Het bleek een tochtje van ongeveer een kwartier. Eenmaal daar aangekomen kregen we een inleiding van een gids die vertelde over The Birdman, die zo lang opgesloten had gezeten dat hij vanuit de gevangenis-bibliotheek verschillende talen onder de knie had gekregen en wetenschapper was geworden als vogeldeskundige. In die hoedanigheid had hij zelfde diverse proefschriften geschreven (al zou later blijken dat veel van zijn hypotheses niet helemaal correct waren...).

Niet veel later mochten we zelf de gevangenis in, waarin we begeleid werden middels een audiotour. Dus koptelefoontjes op en we konden de achtergrond van verschillende gebeurtenissen te weten komen. Zo hebben we onder andere kunnen zien in welke cel Al Capone zijn tijd deels heeft doorgebracht en hoe twee gevangenen zich ruim een jaar lang met een lepeltje hebben weten uit te graven en zijn ontsnapt. Een fascinerend eiland,zeker een hoogtepunt van deze stad. Ook de boottocht in het donker terug was nog een leuk extratje, dat de views over de stad en ook over de Golden Gate Bridge alleen maar mooier maakten.

Het moge denk ik wel duidelijk zijn dat San Francisco ons prima is bevallen.Morgenvroeg zullen we echter onze spullen weer pakken en de stad verlaten.Onzerit gaat dan naar Yosemite National Park.

San Francisco I

Zo, vandaag San Francisco...de verhalen die we erover hadden gelezen en gehoord waren veelbelovend. Dat gold niet voor de weersverwachting van vandaag, maar zodra we de gordijnen van onze hotelkamer opentrokken, bleek de Amerikaanse Piet Paulusma het niet helemaal bij het rechte eind te hebben. Het zonnetje scheen al vroeg en er waren amper wolken te bekennen. Met zo'n 20-21 graden, een prima vooruitzicht om de stad te gaan zien.

Na enig gepuzzel met wat we als eerste zouden gaan doen vandaag, besloten we om vanuit ons hotel naar Lombard Street te wandelen, vandaaruit naar Ghirardelli Square te gaan, en daar in de buurt (Pier 33) fietsen te huren om over de Golden Gate Bridge te crossen, en eventueel nog het dorpje aan de overkant van de brug, Sausolito, te verkennen.

Amper enkele blokken van het hotel, begonnen we al te begrijpen waarvoor Roel ons waarschuwde. De stad bestaat uit diverse heuvels, waardoor de straten vaak enorm stijl op en af lopen.Ons wandelingetje van nog geen 2 mijl werd dus al direct een pittige. Na enkele op- en afdalingen arriveerden we als eerst bij Lombard Street, de enorm stijle zigzagweg. Naar beneden lopen leek hier sneller te gaan dan rijden. Erg leuk om te zien.

Ghirardelli Square werd de volgende stop.Aan de achterkant van dit plein vonden we het Cable Car Platform, waar de ouderwetse cable cars, nog op de 'old-school' manier worden gedraaid om opnieuw aan hun rit te beginnen. Verder lag hier, aan Pier 33,een gezellig pleintje metleuke terrasjes en barretjes, enookeen cupcake-bakkertje, waar cupcakes in tientallen smaken werden verkocht. Een paradijsje voor Nancy, die dit niet aan zich voorbij liet gaan...

Na de boulevardnog een beetjeverkend te hebben, besloten we dat het tijd werd om onze Nederlandse roots een beetje te laten kennen, en fietsen te gaan huren. Zo gezegd, zo gedaan; we kregen een routekaart in onze handen geduwd om de route naar en over de Golden Gate Bridge te vinden (tja, je zou de brug bijna over het hoofd zien natuurlijk...

Onderweg naar de brug, zo'n 2 a 3 mile konden we al wat mooie shots maken van zowel de brug, alsook van Alcatraz dat vanuit de kust goed te zien is. Na een lichte klim konden we aan de rit over de brug beginnen. Voor fietsers en voetgangers was er een van de autowegen afgescheiden pad. Hier liepen en fietsten echter honderden mensen door elkaar. Dit in combinatie met de enorme wind was dit nog geen eenvoudige klus. Het uitzicht vanaf sommige punten op deze brug, was deze chaotische rit van bijna 3 km echter dubbel en dwars waard.

Eenmaal aan de overkant aangekomen, konden we nog een stukje doorfietsen richting een dorpje Sausolito. Met een leuke boulevard, een relaxed parkje en diverse terrasjes een heel gemoedelijk dorpje. De rit er naartoe was er een van ongeveer een kwartiertje keihard afdalen. Dat ging dus ook betekenen dat we al die meters afdalen,op de terugweg weer omhoog moesten.Bij het ophalen van de fietsen hadden we echter ookde mogelijkheid gekregen om met de ferry de oversteek terug te maken. Naweinig twijfel, we komen immers uit het land van JoopZoetemelk, besloten weterug te fietsen. Hoeweler toch de nodige zweetdruppeltjes werden geproduceerd, bleek het uiteindelijk nog wel redelijk mee te vallen om weer terug te komen op de brug. Vandaaruit was het weer2,7 kmover de brug fietsen (waarbij we nu de wind iets meer in de rug hadden) en het laatste stukterugnaar Pier 33 was daarnaeen peulenschilletje.Na inleveren van de fietsenzijn we toch maar even richtingons hotel gelopen om ons een beetje op te frissen. Waar weop defiets de bovenbeneneven hadden getraind, kwamen nu de kuiten weer aan de beurt. De terugweg bleek onbewust een iets andere dan de heenweg, waardoor we nuover Hyde Street omhoog liepen. Enkele honderden meters met eenhellingspercentage van 27% (!),(een van?) de hoogste,wasons toetje.

Met toch wel enige vermoeide benen,vonden we dat we de rest van de namiddag/avond wel lekker in de buurt van ons hotel konden blijven. We zijn dus nog maar even door hetenorme Chinatown hier gelopen, hebbende TransAmerica Pyramid (een van de hoogste gebouwen van de stad) bekeken en zijn nog even over Union Square gesjokkeld, om daarna toch maar ergens een lekkere steak naar binnen te werken en de benen even te laten rusten. Nu nog even op een rijtjezetten wat we morgen nog willen zien in deze, tot nu toe, ergleuke stad, en daarna zal het weinig moeite kosten om een lekker dutje te doen...

Highway 1 - Van L.A. naar S.F.

Dag 1:

Wakker geworden in LA, stond vandaag de route langs de westkust richting San Francisco op het programma. Onze bedoeling was om hier 2 dagen voor uit te trekken. De totale reisafstand is zo'n 500 mile, zeg maar 800 km. Een groot deel van de rit wilden we via Highway 1, grotendeels langs de kust liggend, afleggen. Met hier en daar wat afwijkingen iets verder van de kust af om enkele bezienswaardigheden te zien.

Rond een uur of 9 zaten we in de auto op weg naar Santa Monica, met zijn bekende Pier met achtbaan en reuzenrad, en Venice Beach. Door het enigszins tegenvallende weer (temperatuur was ok, maar nauwelijks zon te zien), was er hier niet al te veel te beleven. Beetje jammer voor de foto's, maar ach, de rit was nog lang. Ook bij de volgende stop in Malibu liepen we nog tegen hetzelfde probleem aan, dus ook daar hebben we niet lang doorgebracht. Dan maar door naar Santa Barbara. Onderweg hiernaar toe begon het zonnetje gelukkig langzaam door te komen. Ook de views vanuit de auto, met aan de ene kant zee, rots en kliffen, en aan de andere kant enorme bergen, begonnen steeds mooier te worden. Na ongeveer 80 milen te hebben afgelegd, arriveerden we in Santa Barbara waar het 'strandvakantiegevoel' inmiddels leek te heersen. Op de pier was het al wat drukker, ophet strand lagen de eerste mensen al te zonnen, en de terrasjes liepen langzaam vol. In ieder geval een mooie plek om je vakantie door te brengen. Wij hadden echter nog de nodige kilometersvoor de boeg, dus naeen korte wandelingom de benen even te strekken en watfototjes, stapten we weer in de auto.

Volgende stop was Solvang. Inmiddels waren we van Highway1 afgeweken, en redenweverder van de kust af, door de bergen. De uitzichtpunten,waarwe ondanks de wat smallere wegen telkens prima even konden stoppen voorde nodige kiekjes,kwamen steeds sneller achter elkaar. Na een goed uur rijden, kwamen we via de bergpas in Solvang aan. Dit is een dorpje dat volledig in de Deense stijl is gebouwd (we zijn beiden nog nooit in Denemarken geweest, dus we moeten het maar geloven...). Bakkerij Rasmussen, kapper Mortensen, en zelfs een museum over Hans Christian Andersen, de schrijver van die onvergetelijke sprookjes...

Met daarna nog wat bezoekjes aan verschillende kleine dorpjes en uitzichtpunten, waarvan we de namen eigenlijk niet eens meer kunnen herinneren, bleek de dag om te vliegen. Omdat we de volgendeavond toch wel graag al in San Francisco wilden arriveren,besloten we toch om nog maar evenaardig wat miles te gaan afleggenomook morgen wel nog voldoende tijd over te houden om leuke dingen te doen en zien. Uiteindelijk zijn we richting Pismo Beach gereden om daar een hotelletje te zoeken. Nou, zelfs voor de meest shabby hotelletjes vroegen ze daar al met gemak meer dan $100. We besloten dus maar nog een klein stukkie door te rijden. Het was inmiddels al 20u geweest en donker. Volgende pogingen gingen we in San Luis Obispo wagen. Onderweg hadden we nog een boekje met kortingsvoucher meegepakt, geldig voor Spring 2012. Bij de eerste poging bleek men echter toch wat problemen te hebben met het herkennen van seizoenen. Deze kortingen waren immers niet meer geldig; Spring was het inmiddels al niet meer, dat was alleen in de maand maart...

Naja, aangezien de hotelletjes en motelletjes hier voor het oprapen liggen, besloten we ondanks dat we langzaam aardig moe waren en honger begonnen te krijgen, een hotel verderop de straat te proberen. Voor hem was het nog wel Spring 2012, waardoor we voor $50 een ruime King Room kregen. Dus nog maar even ergens een snelle hap gepakt, en gaan slapen. Morgen nog ruim 250 mile te gaan voor we in SF arriveren.

Dag 2:

Ook vandaag sprongen we weer rond een uur of 9 in de auto. Met een korte stop in Morro Bay, waar een enorme rots enkele meters van het strand ligt, zeer verrassend Morro Rock genaamd, planden we de eerste stop in San Simeon. Op de top van de berg die over deze plaats uitkijkt, heeft de inmiddels overleden mediamagnaat William Randolph Hearst een enorm kasteel laten bouwen, omdat ie, volgens de gids die ons laterzou rondleiden, genoeg had van kamperen...

Na een leuke rondleiding, zetten we onze reis weer voort. Big Sur werd de volgende tussenstop. Met weer een mooie rit langs de kust en met soms enorme hoogteverschillen, waren er weer een hoop 'vista points' om te stoppen en wat fototjes te schieten. Ondanks de vaak schitterende uitzichten, werd het toch een enigszins vermoeiend tafereel om om de paar minuten weer uit te stappen. Met name tegen het einde van de rit werden de stops steeds korter van duur, en was het meer een kwestie van stoppen-nancy stapt uit-nancy maakt een foto-jordy wacht achter het stuur-nancy stapt weer snel in-en doorrijden.

Of het kwam doordat de rit inmiddels al behoorlijk lang geworden was, of dat het kwam doordat alles inmiddels wel een beetje op elkaar begon te lijken, weten we niet zeker, maar het einde van de rit met onder andere Point Lobos in Carmel en de 17-mile drive die we in Monterey startten, vonden we toch een beetje tegenvallen.

Omdat de tijd inmiddels ook al weer vorderde, en we na Monterey nog zo'n 130 mile te gaan hadden tot SF, besloten we om toch maar vooral een leuk restaurantje te gaan zoeken en daarna door te rijden. Erg eenvoudig bleek het nog niet om een restaurantje te vinden, aangezien we geen zin hadden in één van de velefastfood-tentjes van McDonalds, Burger King, Taco Bell, Del Taco, Jack in the Box, KFC, Denny's, Wendy's, Ralph's, en ik zal er vast nog wel een paar vergeten, die we in de tussentijd wél tegenkwamen. In een voor ons nog steeds onbekend plaatsjes na een willekeurige afslag van Interstate 101, slaagden we uiteindelijk bij Mamma Mia. Prima gegeten en als één van de weinige bezoekers geen 'doggybag' mee naar buiten genomen (we hadden goede honger, dus dat was ook niet mogelijk geweest...).

Laatste etappe van een kleine 2 uurtjes bracht ons dan eindelijk richting San Francisco. Onderweg was het inmiddels al donker geworden. Dat maakte de entree de stad in alleen maar mooier. Geweldige skyline die we zagen bij het binnenrijden. Jammer dat we hier geen foto van hebben kunnen maken. Eenmaal aangekomen in ons hotel, werd op de parkeerplaats onze auto direct overgenomen (valet-parking), werden de spullen uitgeladen, en werden we naar onze erg mooie kamer gebracht. Hier zullen we 3 nachten verblijven. Wel even lekker om na elke dag in een nieuw hotel in te checken en met de spullen van en naar de auto te slepen, nu even onze 'eigen' kamer te hebben. Tijd om te gaan slapen, benieuwd naar de stad zelf morgen!